lV FƏSIL: QAYIDIŞ

«Qozbeli qəbir düzəldər»
Atalar sözü

3 oktyabr 1993-cü ildə Heydər Əliyev Azərbaycan Respublikasının prezidenti seçildikdən sonra, oktyabrın 10-da Respublika Sarayında Azərbaycan Respublikası prezidentinin Vətənə, xalqa sədaqət andiçmə mərasimi keçirildi. Andiçmə mərasimində o, əllərini müqəddəs Qurana və Azərbaycan Respublikasının Konstitusiyasına təntəməli surətdə basaraq, dedi:

«And içirəm ki, Azərbaycan Respublikasının Konstitusiyası və qanunlarının həyata keçirilməsinin təminatçısı olacaq, milliyyətindən, dini etiqadındən və siyasi əqidəsindən asılı olmayaraq, Azərbaycan vətəndaşlarının hüquqlarının və azadlıqlarının qorunmasının, müdafiə edilməsinin təminatçısı olacağam. Azərbaycan Respublikasında azadlığın demokratik dəyərlərin, Azərbaycan Respublikasının demokratik hüquqi dövlət kimi inkişaf etdirilməsinin təminatçısı olacağam.

Əlimi Qurani-Şərifə basaraq and içirəm ki, Azərbaycan xalqının milli və mənəvi ənənələrinə daim sadiq olacaq və bu ənənələrin müstəqil dövlətimizdə bərqərar olmasını, yaşamasını və inkişaf etməsini təmin edəcəyəm.»

Çox təəssüf ki, Heydər Əliyev nə and içdiyi müqəddəs Qurana, nə Azərbaycan Respublikasının Konstitusiyasına, nə ağsaqqal yaşına və nə də ki, oturduğu Azərbaycan Respublikası Prezidentinin kürsüsünə heç bir hörmət etmədi, yüksək tribunadan dediklərinin hamısı sözdə qaldı. Onun sözü ilə əməlləri biri-birindən 180 dərəcə fərqləndi.

Həmçinin, Heydər Əliyev təkrarən hakimiyyətə gələ bilməsi üçün özü tərəfindən hazırlanmış və onun özünə 91 ziyalı tərəfindən imzalanmış müraciətə cavabında, təkrarən respublika rəhbərliyinə gələrsə, öz proqramını bu kitabın 3-cü fəslində göstərdiyim beş bəndlə açıqlamaqla bərabər, onların ən qısa müddətdə həllini müstəqil Azərbaycan dövləti üçün son dərəcə vacib bir məsələ saymışdı. Lakin o, müstəqil Azərbaycan dövləti üçün son dərəcə vacib saydığı və həllinin qısa müddətdə lazım olduğu məsələləri nəinki 10 il müddətinə həii etmədi, hətta öz yaramaz fəaliyyətilə bu məsələlərin həllinə ağır zərbələr vurdu.

Heydər Əliyevin proqram kimi qarşısına qoyduğu 1-ci məsələ «Azərbaycanın müharibə vəziyyətindən çıxması və Qarabağ probleminin tezliklə həll olunması idi. Eyni zamanda da BMT-nin Təhlükəsizlik Şurası Ermənistan ordusunun Azərbaycan torpaqlarına hücumunu pisləməklə özünün 30 aprel 1993-cü il tarixli 822 saylı, 29 iyun 1993-cü il tarixli 853 saylı, 14 oktyabr 1993-cü il tarixli 874 saylı və 11 noyabr 1993-cü il tarixli 884 saylı qətnamələrilə Ermənistan ordusunun Azərbaycan torpaqlarına hücumundan narahatlıq keçirdiyini bildirərək, bütün hərbi müdaxilələrə son qoyulmasını tələb etməklə erməni ordusunun işğal olunmuş Azərbaycan ərazisindən çıxarılmasını tələb etmişdir. Sual olunur, ortada BMT-nin qətnamələrinin olmasından istifadə edib, Heydər Əliyev son dərəcə vacib saydığı bu məsələni qısa müddətdə həll etdimi? Göründüyü kimi, əsla yox! Bəs nə baş verdi? Heydər Əliyev demokratik yolla hakimiyyətə gəlməyin sual altında olduğunu görüb, qiyam yolu ilə məqsədinə çatmağı üstün tutduğundan, bu qiyamın baş verməsi üçün onun Naxçıvandan təyyarələrlə Gəncəyə hərbi sursat göndərməsi, Bakıda isə respublika prezidenti, respublikanın Ali Baş Komandanı Ə.Əliyevin Gəncədə qiyamın baş tutması üçün orada təxribatlar törətdirməyinin nəticəsində birinci olaraq 3-4 aprel 1993-cü ildə sahəsi 1936 kv km olan Kəlbəcər rayonu qurbanlıq getdi. Sonra Heydər Əliyev qiyam yolu ilə təkrarən respublika rəhbərliyinə gələn kimi döyüş bölgələrində olan könüllü batalyonları ləğv etdi və televiziya ilə çıxış edib, «Azərbaycanda ordu yoxdur» deyərək, sanki ermənilərə müştuluq xəbəri verdi. Bundan istifadə edən ermənilər də, yeni Heydər Əliyevin xalası və dayısı uşaqları çox asanlıqla qısa müddətdə beş rayonu:

sahəsi 1094 kv km olan Ağdam rayonunu 23 iyulda,

sahəsi1050 kv km olan Cəbrayıl rayonunu 18 avqutda,

sahəsi 1386 kv km olan füzuli rayonunu 23 avqustda,

sahəsi 802 kv km olan Qubadlı rayonunu 31 avqustda,

sahəsi 707 kv km olan Zəngilan rayonunu 30 oktyabrda işğal etdilər.

Bu işğalın qarşısını almaq üçün isə Azərbaycan Respublikasının prezidenti və eyni zamanda da respublikanın Ali Baş Komandanı olan Heydər Əliyev tətrəfindən heç bir tədbir görülmədi. Beş il müddətində ermənilər tərəfindən Azərbaycanın 6235 kv km ərazisi işğal olunmuşdursa, Heydər Əliyev isə Azərbaycan Respublikası prezidentinin kürsüsünü ələ keçirib, bu kürsünü əldə möhkəm saxlamaq üçün öz şəxsi marağı hesabına 7175 kv km, yəni ermənilərin 5 il müddətində işğal etdiklərindən də 840 kv km çox Vətən torpağını qurban verdi. DQMV-nin ərazisi 4400 kv km-dirsə, ermənilər tərəfindən 13410 kv km ərazi, yeni Heydər Əliyevin Azərbaycan xalqına xəyanəti üzündən üç dəfə artıq Azərbaycan torpaqları işğal olunmuşdur. Bu qədər torpaqların işğalından sonra, Heydər Əliyev xalası və dayısı uşaqlarının, yəni ermənilərin işğal etdikləri torpaqlarda mohkəmlənmələrinə və lazımi səviyyədə minalama əməliyyatı aparmalarına kömək etmək mədsədilə dünya praktikasında analoqu olmayan qeyri-müəyyən müddətə onlarla atəşkəs sazişi bağladı. Atəşkəs dövründə isə ermənilər işğal etdikləri Azərbaycan torpaqlarını əldən verməmək üçün gündən-günə silahlanıb, hərbi cəhətdən gücləndilər. O biri tərəfdən də Heydər Əliyev DQMV-nin Azərbaycandan de-yure ayrılmasını rəsmiləşdirmək üçün bir addım da qabağa gedib, 1995-ci ildə «memarı» olduğu Azərbaycan Respublikasının Konstitusiyasında öz əliylə yazdı: «Naxçıvan Muxtar Respublikası Azərbaycan Respublikasının tərkibində MUXTAR DÖVLƏTDIR». Hər şeyi də xalqdan gizlədib, xalqı atəşkəsə alışdıraraq Qarabağın işğalı ilə barışdırmaq məqsədilə 10 ildir ki, kompromis-kompromis deyə-deyə xalqa layla çalır. Eyni zamanda da Qarabağın ermənilərə de-yure verilməsini rəsmiləşdirmək üçün məqam axtarır. Özü Azərbaycan xalqının, xüsusən də Azərbaycan türklərinin qəddar düşməni ola-ola, respublika daxilində «düşmənlər» axtarmaqla məşğul olub, həbsxanaları ermənilərə güllə atan Azərbaycan xalqının vətənpərvər oğulları ilə doldurur. Bu proses bu günə kimi də davam etməkdədir. Bütün bunlara baxmayaraq, Heydər Əliyev etdiyi xəyanatlərə görə heç bir vicdan əzabı çəkmədən, pna göstərilən etimaddan və sədaqətdən sui istifadə edərək, Vladimir Оirinovskinin dediyi kimi, Azərbaycan xalqını qoyun yerinə qoyub, utanmadan, tutduğu əməllərinə görə heç bir xəcalət çəkmədən deyir: «Azərbaycan xaqı dözümlü xalqdır» və indi yenidən 3-cü dəfə Azərbaycan Respublikasının prezidenti seçilməyə iddia edir. Belə də həyasızlıq olar?

Halbuki, Mir Cəfər Bağırovun respublikaya rəhbərliyi dövründə ermənilər tərəfindən DQMV-nin Ermənistanla birləşdirilməsi barədə məsələ qaldırılarkən M.C.Bağırov bu məsələyə öz xarakterinə xas olan şəkildə cavab vermişdir. Bu barədə S.S.Voskanyan 2002-ci ildə Volqoqradda nəşr etdirdiyi «Oçerki istorii armyano-azerbaydоanskix etnopolitiçeskix otnoşeniy» adlı kitabının 180-181-ci səhifəsində yazır: «Bağırovun dövründə (1934-1950-ci illər) Azərbaycanın hakimiyyəti ermənilərə milli azlıq kimi qiymət verməmişlər. Dağlıq Qarabağda Stepanakert pedaqoоi institutu və musiqi məktəbi bağlanmışdır. 1950-ci ildə Zaqafqaziyaya yaxın ərazilərdə bir çox vilayətlər, məsələn Rusiyadan Ukraynaya, Qazaxıstandan, Özbəkistandan, Gürcüstandan verildiyi bir zamanda Dağlıq Qarabağın da Ermənistana qaytarılması məsələsi gündəliyə çıxarıldı. Özü də necə? O, Steponakertə gəldi. Partiya fəalları yığıncağını çağırdı, rəyasət heyətinə qalxdı və zala toplaşanlara müraciətlə dedi: Kim DQMV-nin Azərbaycan SSR-in tərkibində qalmasına etiraz edirsə, zalı tərk etsin! Bir nəfər də olsun yerindən tərpənmədi.» («Vəhdət» qəzeti, 11 mart 2005-ci il, Teyyub Qurban, «Arxivdən ucalan səslər»)

Heydər Əliyevin təkrarən hakimiyyətə gəlməsinə imza atan ziyalıların əksəriyyəti onun da M.C.Bağırov kimi qəti addım atacağını gözləyirdi. Lakin nəinki o belə bir addım atdı, əksinə, tamamilə başqa istiqamətdə fəaliyyətini davam etdirdi.

 Heydər Əliyev özünun təkrarən hakimiyyətə gələ bilməsi üçün proqramının 2-ci bəndində göstərmişdir: «Azərbaycan tükənməz təbii sərvətlərə, zəngin sənayeə, aqrar və sosial ehtiyatlarina, lazımi intellektual potensiala, əsaslı iistehsal formalarına, istənilən qədər işçi qüvvəsinə malikdir. Bütün bunlardan respublikanın müsrəqilliyini möhkəmlətmək və insanların həyat səviyyəsini yaxşılaşdırmaq üçün səmərəli istifadə olunmalıdır.

 Göz qabağındadır ki, Heydər Əliyev 10 il müddətində proqramının bu bəndinə nəinki əməl etməyib, əksinə, hətta fəaliyyətini tamamilə əks istiqamətdə aparıb. Belə ki, Azərbaqycanın təbii sərvətlərinin əsası olan neft və kürünün gəliri əsasən Heydər Əliyevin öz ailəsinə gedir, sənaye və aqrar təsərrüfat istifadə olunmadığından bərbad hala düşüb, sosial ehtiyat məhv olub, intektual potensial və işçi qüvvəsinin əksəriyyəti bir parça çörək pulu dalınca xarici ölkələrə gedib. Heydər Əliyev respublikanın qalan köklü əhalisinə, xüsusən də Azərbaycan türklərinə dözülməz şərai tyaratmağı davam etdirərək, onları da işsiz-gücsüz qoyub, maddi imkansızlıqlara düçar etməklə bir parça çörək pulu dalınca xarici ölkələrə getməyə məcbur edir. Bir qrup adam da siyasi baxışlarına görə Heydər Əliyev zülmündən qurtarmaq üçün məcburiyyət qarşısında qalıb doğma vətənini tərk edib, sığınacaq almaq üçün xarici çlkələrə üz tutur. Bu proses Heydər Əliyevin qayıdışı günündən, yəni 15 iyul 1993-cü ildən bugünkü günə qədər – 10 ildir ki, davam etməkdədir. Türkiyə təəssüratlarını «Yeni Müsavat» qəzetində dərc edən (30 iyun 2001-ci il) Şahin Cəfərli yazır: «Türkiyədə ürəyi hər an Azərbaycanla döyünən xeyli həmyerlimiz yaşayır. Bunlar həm azəri əsilli Türkiyə vətəndaşları, həm də çeşidli səbəblərlə vətəni tərk edən insanlarımızdır. Azərbaycan türkləri ilə şüurlu surətdə düşmənçilik edən, zəngin diyarın gerçək sahiblərini bir parça çörəyə möhtac qoyan, onları köçə məcbur edən Əliyev iqtidarının ömrünün uzanması soydaşlarımızı üzür. Onlar çox tezliklə Heydər Əliyevi milliyyətçi vətənpərvər qüvvələrin əvəz etməsini arzulayırlar». Bütün bunların hamısını mən Heydər Əliyev tərəfindən Azərbaycan türklərinə qarşı düşünülmüş şəkildə aparılan genosid əməliyyatı kimi qiymətləndirirəm. BMT-nin genosid barədə bəyannaməsində genosid sözü belə şərh edilmişdir: «Genosid millətin və ya onun bir hissəsinin tək fiziki cəhətdən məhv olması deyil, həmçinin millətə dözülməz şərait yaradıb, onun öz doğma yerlərini tərk etməyə məcbur olmasıdır.»

Heydər Əliyev isə 1970-ci ildən bu günə kimi Azərbaycan xalqına qarşı apardığı genosid əməliyyatından nəinki peşşimançılıq çəkir, əksinə, bu əməlinə bəraət də qazandırır. Belə ki, 2002-ci ilin iyun ayında Heydər Əliyev Sankt-Peterburqda Azərbaycan diasporunun nümayəndələri ilə görüşdə demişdir: «Sankt-Peterburqun qubernatoru Yakovlevin dediyinə görə, orada 100 min qeydiyyatda, 380 min qeydiyyatsız azərbaycanlı yaşayır. Burada yaşamaq, işləmək onlar üçün bəlkə də daha əlverişlidir, nəinki Azərbaycanda. Bilirsiniz də, Azərbaycan demokratik ölkədir, fikir, söz azadlığı var, siyasi partiyalar var. Sizin canınız qurtarıbdır ki, burada siyasi partiya və sair yoxdur.

Bizi tənqid edirlər ki, iki milyondan çox azərbaycanlı ölkəmizdən kənarda yaşayır, demək bu dövlətin günahıdır. Dövləti buna görə tənqid edirlər. Mən də hərdən eşidirəm, fikir vermirəm. Çünki tamamilə əsassız bir şeydir. Əksinə, mənim fikrim belədir ki, Azərbaycanda, bizim torpağımızda coğrafi vəziyyətimizə, ərazimizə görə əhalimiz yetərlidir. Allaha şükür ki, bizim millətimizin artımı da yaxşıdır. Başqa yerlərdə bu yoxdur. Ona görə də bizim millətinmizin bir hissəsi gəlib Sankt-Peterburqda yaşayır. Burada özünə yaxşı şərait yaradıb, güzaranı, vəziyyəti yaxşıdır. Bizim o, xırda xuruş adamların da üzünü görmürlər ki, qanları qaralsın. Yaxşı, mən bundan niyə narahat olum?

Bilirsiniz, hər millətin öz xüsusiyyətləri var. Bizim millətin bir xüsusiyyəti var ki, elə kəndini sevir, deyir ki, bundan ayrısı yoxdur. Görməyib ki, dünyada nə var, nə yoxdur. Digəri də respublikanı sevir, deyir bundan yaxşı nə var ki. A kişi, get Moskvaya, gör dünyada nə var, nə yox. Get Urala, get nə bilim, başqa yerə. Gör, orada nə var, insanlar orada necə yaşayır.»

Bakıya qayıdandan sonra isə 22 iyul Milli Mətbuat Günü münasibətilə оurnalistlərlə keçirdiyi görüşdə Azərbaycandan əhalinin kütləvi şəkildə didərgim düşməsi ilə bağlı suala belə cavab verdi: «mən elə 1970-ci illərdən bu siyasəti aparıram ki, qoy azərbaycanlılar dünyaya səpələnib bizi tanıtsınlar, iş örüb, əlaqə qursunlar.»

Bu yuxarıda deyilən sözlərin müəllifi Heydər Əliyev təkrarən hakimiyyətə gəlmək üçün isə başqa cür deyirdi: «Vətənpərvərlik böyük bir məfhumdur. Bu, sadəcə olaraq xidmət etmək deyil. Vətənə sadiqlik, Vətəni sevmək, torpağa bağlılıq – budur vətənpərvərlik.» Sual olunur: bəs nə baş verdi ki, Heydər Əliyev respublika prezidenti seçildikdən sonra birdən-birə 180 dərəcə dəyişdi? Artıq burada kəşf etməyə heç bir şeyə ehtiyac yosdur. Heydər Əliyevə hakimiyyətə gəlmək üçün özünü bir vətənpərvər kimi xalqa sevdirmək lazım idi. O, donunu dəyişib öz müqəddəs arzusuna çatdıqdan sonra 180 dərəcə dəyişdi. Indi belə ölkə başçısına dələduzdən başqa nə ad vermək olar?

Dəhşətə bir baxın! Heydər Əliyev xaiqı bir tikə çörəyə möhtac qoyub, 1970-ci ildən bu günə kimi azərbaycanlıları öz doğma vətənlərindən bir tikə çörək pulu qazanmaq üçün didərgin salmasına görün bir necə bəraət qazandırır? Tarixi bir faktdır ki, o vaxt Heydər Əliyev bu qeiri-insani əməlini köklü azərbaycanlılara (türklərə) qarşı etmişdir. Onun köklü azərbaycanlılari (türkləri) öz doğma vətənlərindən didərgin saldığı bir vaxtda isə, yəni 1970-ci ildən başlayaraq ermənistanlı azərbaycanlı ziyalı kadrları Azərbaycanda yüksək vəzifələrə təyin etməsi də məqsədyönlü olmuşdur. Burada da əsas məqsəd Ermənistanda yaşayan azərbaycanlıları (türkləri) ziyalısız, yiyəsiz, sahibsiz qoymaq idi. Bunun ağrılı nəticəsini də xalq 1988-ci ilin sonundan çəkməyə başladı. Şübhəsiz ki, azərbaycanlı ziyalılar Ermənistanda qalıb, xalqla bir olsaydılar, xalqın çətin vaxtında qabağa çıxıb, xalqı birləşdirsəydilər, dəhşəti faciələr də baş verməzdi. Heydər Əliyev isə planlı surətdə birinci mərhələdə Ermənistanda yaşayan azərbaycanlı ziyalıları tarixi ata-baba torpaqiarından Azərbaycana çağıtdırıb, Azərbaycanda yüksək vəzifələrə, rüşvət və korrupsiyaya şirnikləndirib Ermənistandan birdəfəlik çıxardı, ikinci mərhələdə isə Ermənistanda yaşayan başsız qalmış azərbaycanlılar (türklər) doğma ata-baba torpaqlarından vəhşicəsinə, təhqir oluna-oluna çıxarıldı. Bu dəfə də Heydər Əliyev öz məkrli planını həyata keçirməyə başladı. O, ermənistanlı qaçqınların əksəriyyətini yüksək vəzifələrə təyin etdi, çoxuna bizneslə məşğul olmağa şərait yaratdı, və ermənistanlı azərbaycanlıların (türklərin) birdəfəlik Azərbaycanda məskunlaşıb, bir daha geri – Ermənistana qayıda bilməmələri üçün isə iki fərman verdi. Ermənistan rəhbərliyi isə Heydər Əliyevin əksinə olaraq Azərbaycandan gedən erməniləri Ermənistana qəbul etmədi və onlara Ermənistan vətəndaşlığı da vermədi. Hüquqi cəhətdən onlar indi də Azərbaycan vətəndaşı sayılır. Və əsasən də Rusiyada məskunlaşıblar. Bu günkü günə kimi də onlar qaçqın statusu ilə Rusiyada yaşayıb, geri – Azərbaycana qayıdıb, yenidən Azərbaycanda məskumlaşmaları istiqamətində işlər apasrırlar. Və həmçinin onların bir qismi də işğal olunmuş Azərbaycan torpaqlarında məskumlaşrırılıb. Belə bir vəziyyətdə Heydər Əliyev köklü azərbaycanlılara qarşı isə dözülməz şərait yaradıb, onları məcburiyyət qarşısında bir tikə çörək ğpulu qazanmaq üçün öz doğma vətənlərini tərk etməyə vadar edir.

Allah rəhmət eləsin akademik Ziya Bünyadova. O vaxt elə buna görə də o, demişdir: «Yerazlar proqramla gəliblər birinci erməniləri, ikinci rusları döyüb çıxaracaqlar, sonra isə bakılıları.» Çox təəssüflər olsun ki, o, bu proqramın müəllifinin kim olduğunu açıqlamamışdır. Artıq indi məlum olur ki, bu proqramın müəllifi də, icrasına rəhbərlik edən də hazırda Azərbaycan Respublikasının prezidenti olan şəxsən Heydər Əliyevin özüdür. Elə buna görə də Heydər Əliyev indiyə qədər Ermənistandan qovulmuş azərbaycanlıların dədə-baba yurdlarına qaytarılması üçün heç bir səviyyədə məsələ qaldırmamışdır.

Sual olunur: dolanmaq üçün məcburiyyət qarşısında əcnəbilərə bədənlərini satan qadınlar, bütün günü bazarlarda alver edənlər, gün çörəyinə işləyən bığıburma oğlanlar Azərbaycan dövlətini və xalqını əcnəbilərə nə sarıdan tanıda bilər?Azərbaycan tükənməz sərvətə, zəngin sənayeə, aqrar və sosial ehtiyatlara malik olduğu bir halda, hansı səbəbdəb azərbaycanlılar üçün Rusiyada işləyib-yaşamaq əlverişli ola bilər, nəinki Azərbaycanda? Əgər ərazimizə görə əhali yetərlidirsə, onda niyə Heydər Əliyev azərbaycanlılara respublikadan getməyi məsləhət bilir, o biri tərəfdən isə xarici ölkələrdə yaşayan kürdləri, yəni öz əmisi və bibisi uşaqlarının Azərbaycana gəlməsini və Azərbaycanın torpağına və var—dövlətinə sahib olmasını planlı surətdə təşkil edir? Heydər Əliyev «xırda-xuruş» adamlar deyəndə kimləri nəzərdə tutur? Bir vaxt o özü hakimiyyətə gəlmək üçün bu «xırda-xuruş» adamlara yalvarmırdımı? Onun bu sözü Azərbaycan xalqına qasrşı təhqir deyimi? Nə üçün köklü azərbaycanlılar işləyib yaşamaq üçün öz doğma vətənlərini tərk edib, Moskvayda, Uralda və digər yerlərdə məskunlaşmalıdır, Azərbaycana isə işləyib-yaşamaq üçün xarici ölkələrdən kürdlər köçürülməlidir? Burada Heydər Əliyevin məkrli məqsədi özünü qabarıq şəkildə büruzə vetrmirmi?

Bəs, Heydər Əliyev respublikanın müstəqilliyini möhkəmlətmək və insanların həyat səviyyəsini yaxşılaşdırmaq üçün istənilən qədər işçi qüvvəsinə malik olduğumuzu söyləyirdi? Nə baş verdi ki, Heydər Əliyev hakimiyyətə gələndən sonra əvvəl söylədiyindən imtina edib, 180 dərəcə əksini söylədi? Baş verən o oldu ki, Heydər Əliyev özünün yalançı, fırıldaqçı, dələduz və Azərbaycan xalqına yad bir adam olduğunu bir daha nümayiş etdirdi. Bununla da bildirdi ki, o, öz məkrli məqsədinə nail olmaq üçün həmişə hər cür dona girməyə hazırdır və məqsədinə də müəyyən qədər nail olubdur. Indi o, respublikanın vətənpərvər övladlərini elə bir vəziyyətə salmışdır ki, artıq onlar vətənin müdafiəsi üçün deyil, bir tikə çörək pulu qazanmaq üçün didərgin olublar. Indi onların çörək pulu üçün getdikləri yerlərdən ardıcıl olaraq meyitləri gəlir. Artıq vətən oğulları Vətən uğrğnda yox, bir tikə çörək pulu uğrunda şəhid olurlar.

Xalqımızın vətənpərvər övladları bir tikə çörək pulu qazanmaq üçün məcburiyyət qarşısında öz doğma vətənlərini tərk etdikləri bir vaxtda isə, şəxsiyyətləri Azərbaycan xalqına məlum olmayan, Türkiyədən qovulmuş kürdlər, Ermənistandan «qaçqın» adı altında Azərbaycana gəlmiş kürdlər və Heydər Əliyev təkrarəm hakimiyyətə gələndən sonra 1994-cü ildən başlayaraq xarici ölkələrdən Azərbaycana daimi yaşamaq üçün köçürülmüş kürdlər onun himayədarlığı altında burada dövran sürüb, respublikanın torpaqlarına və var-dövlətinə sahib olurlar. Bakının Buzovna qəsəbəsinin sakini Hacı Əmrulla Dadaşzadənin «Yeni Müsavat» qəzetinə (31 mart 2002-ci il) verdiyi müsahibədən: «Azərbaycanda yaşayan bütün etniklərə hörmətim var. Ancaq görəndə ki, Azərbaycanın mərkəziində planlı şəkildə etnik qripları yerləşdirirlər, düşünməli oluram. Niyə belə edirlər? Məqsəd aydındır. Istəyirlər ki, Azərbaycanın paytaxtında qeyri-türklərin sayı çoxalsın. Belə getsə, 20-30 ildən sonra Bakı türk şəhəri olmayacaq. Bu isə Azərbaycan dövlətinin məhvi deməkdir. Biz türklər evimizin içində ikinci növ vətəndaşa çevrilməkdəyik. Mən başa düşə bilmirəm, kürdlərin buzovnada nə işi var.? Ancaq bunların sayı məqsədyönlü şəkildə saatbasaat artırılır. Digər kəndlərdə də onların çəkisi artmaqdadır. Niyə belə olur. Səbəbini sizə deyə bilərəm. Çünki Azərbaycanı etnik qruplar idarə edir. Türkiyədən vurulub çıxarılmış PKK-çılar Azərbaycanda meydan sulayır. Çünki iqtidardakılar onlara hər cür dəstək verir.»

Оeydər Əliyev təkrarən hakimiyyətə gələ bilməsi üçün proqramının 3-cü bəndində keçmiş iqtidarın kadr siyasətinə böyük narazılığını bildirərək qeyd etmişdir ki, «Rəhbər vəzifələrə iş qabiliyyəti, biliyi, bacarığı, təsərrüfat və idarəetmə işlərindəki təcrübəsi nəzərə alınmadan yalnız Xalq Cəbhəsinə mənsubiyyətinin əsas götürülməsin hüquqi normalara uyğun deyil, ağır nəticələr verə bilər. Xalq Xalq Cəbhəsinə heç zaman belə müstəsna hüquq verməmişdir.» Proqramının 4-cü bəndində isə Müstəqil Azərbaycan dövlətçiliyinin möhkəmlənməsi hər şeydən əvvəl respublikada qanunların toxunulmazlığından, qanunun aliliyindən asılıdır.» deməklə, qeyd etmişdir ki, «fikrimcə, yeni müstəqil dövlətin quruculuğu prosesinə vətəndaşların hamısı, əhalinin bütün təbəqələri cəlb olunmalıdır… bu işdə heç kəsə məhdudiyyət qoyulmamalıdır.»

Bəli, Heydər Əliyev AXC rəhbərliyinin kadr siyasətini çox düzgün təndiq edirdi. Tamamilə düzgündür ki, xalq AXC-yə heç zaman belə müstəsna hüquq və səlahiyyət verməmişdir. Azərbaycan xalqı da Heydər Əliyevin AXC-nin kadr siyasətini tənqid atəşinə tutmasını və proqramının 4-cü bəndini alqışlayırdı və ümid edirdi ki, o, təkrarən hakimiyyətə gəldikdən donra keçmiş günahlarını yumaq üçün, birinci növbədə respublikaya keçmiş rəhbərliyi dövründə apardığı yaramaz kadr siyasətini təkrarlamayacaq, Xalq Cəbhəsinin kadr siyasətində olan nöqsanları aradan qaldıracaq. Vətənin və xalqın mənafeyi naminə öz kadr siyasətini, partiya mənsubiyyətindən asılı olmayaraq, dövlət idarəetmə, iqtisadiyyat, elm, mədəniyyət və sosial sahələrdə biliklə, təcrübəli, yüksək mədəniyyətə malik kadrlardan istifadə kadrlardan istifadə etməklə quracaq, bütün bacarığını və gücünü ölkədə qanunun toxunulmazlığına sərf edəcək, ölkədə qanunun aliliyi hökm sürəcək bütüb sahələrdə nizam-intizam yaranacaq, rüşvətxorluğa və korrupsiyaya son qoyulacaq, heç bir məhdudiyyət qoyulmadan ölkənin tərəqqisi üçün hamının bacarığından istifadə olunacaq, ölkənin iqtisadiyyatı inkişaf edəcək və güclü nizami ordu yaranacaq. Lakin çox təəssüflər olsun ki, xalq yanılmış oldu. Heydər Əliyev hakimiyyətə gəlmək üçün heç bir vicdan əzabı çəkmədən açıq şəkildə xalqı aldatdı. O, xalqın ümidini kəsdi.

Bu qayıdışında Heydər Əliyev yenə də kadr siyasətində tayfabazlığı və yerliçiliyi dövlət səviyyəsinə çatdırdı. O, kadrlarını bilik və bacarıqlarından asılı olmayaraq, əsasən ermənistanlılar və naxçıvanlılardan və öz ailəsilə ilgisi olanlardan formalaşdırdı. Heydər Əliyev hesan edir ki, kadrlar ən qiymətli və müqəddəsdir. Onun bugünkü kadrları tayfasının sabahıdır. Ona görə də o belə qərara gəlib ki, bütün dövlət strukturlarında, yəni Prezident Aparatında, Ali Sovetdə, Nazirlər Kabinetində, nazirliklərdə, icra hakimiyyətlərində, idarə və müəssisələrdə, Elmlər Akademiyasında, ali və orta təhsil ocaqlarında və s. çalışan kadrlar onun tayfasına sadiq olmalıdır. Etibar etdiyi adamlar isə ermənistanlılar və naxçıvanlılardan ibarət olmalıdır. Respublikanın köklü adamlarına (naxçıvanlılar istisna olunmaqla) inanmaq olmaq. Onun kadr siyasətinə qarşı çıxanların iradəsi məhv edilməlidir. Onun kladr siyasətinə toxunanlar gözdən salınmalı, ləkələnməli, mənliklərinə, şəxsiyyətlərinə toxunulmalıdır. Elə hala salınmalıdırlar ki, ictimaiyyət onların danışığına inanmayıb, onlara şübhə ilə baxsın.

Respublikanın köklü, perspektivli, nüfuzlu adamlarının hər bir addımı nəzarətdə saxlanılmalıdır. Heydər Əliyev hesab edir ki, belə adamlar gec-tez onun tayfasına qarşı çıxacaq. Onlar sayılmamalı, təhqir edilib alçaldılmalıdırlar. Belə adamlar istənilən metodla ifşa edəlib, ləkələnib, gözdən salınmalıdır. Onların effektiv işləməsinin qarşısı alınmalı, ictimaiyyət onlara qarşı qaldırılmalıdır. Onlara qarşı anonim məlumatlar yazılmalı, onlar konfliklə cəlb edilməli, ictimaiyyətin əleyhinə, iqtisadi sobataоda və s. günahlandırılmalıdır. Dövlət orqanlarının əli ilə onların alçaldılıb ifşa olunmasına, cəmiyyətdən təcrid nail olinmalıdır. Belə adamlar öz protestlərini bildirdikləri halda, böyükə, qanuna tabə olmamaqda günahlandırılmalıdır. Onlşar yola getməyən, bədrəftar, aravuruşduran, intriqaçı, fltnəkar, dedi-qoduçu kimi təqsirləndirilməlidirlər. Əsas məsələ odur ki, onlar günahlandırılsın. Kim özünü müdafiə edirsə, deməli, o, he. Olmazsa 50 faiz günahkardır.

Heydər ƏEliyevin respublikaya keçmiş rəhbərliyi dövründə olduğu kimi, yenə də dövlətr və hüquq-mühafizə orqanları əməkdaşları tərəfindən rüşvətxorluq və korrupsiya gündən-günə inkişaf etdi və kluminasiya nöqtəsinə çatdı. Iqtisasdiyyat bərbad hala, xalq isə dilənçi vəziyyətinə düşdü. Heydər Əliyevin əsabələri və ətrafı isə heç bir məsuliyyət hiss etmədən respublikanın var-dövlətini zəli kimi sovuraraq gündən-günəazğınlaşmaqdadırlar. Hazırda xalq arasında söhbət gəzir, deyirlər respublikada elə bir adam tapılmaz ki, deyə bilsin mən Heydər Əliyevə rüşvət vermişəm. Lakin haqqı çatmamış heç bir adam das Heydər Əliyevin fərmanı və ya sərəncamı ilə vəzifəyə təyin olunmayıb. Dual olunur: bu haqqı alan kimdir? Bu da bir aksiom kimi məlumdur: Heydər Əliyevin əsabələri və ətrafı. Bəs Heydər Əliyevin əsabələri və ətrafı kimdir? Onlar da Heydər Əliyevin siması və şəxsiyyəti. Onlardır Azərbaycan xalqının qanını soran zəlilər!

Iş o yerə çatdı ki, haqqı Heydər Əliyevin əshabələrinə çatandan sonra, Heydər Əliyev vəzifələrə təyin olunacaq adamların şəxsiyyətlərini yoxlamadan belə, fərmanları gözüyumlu imzalamağa başladı.Məsələn, dəfələrlə zır dəli kimi Səhiyyə Nazirliyinin 1 saylı ruhi xəstəxanasında stasionar müalicə kursu keçmiş, törətdiyi əməllərinə cavabdeh olmayan şizofreniya diaqnozlu ruhi xəstə, səkkiz sinif oxumuş, orta məktəb attestatı və ali məktəb diplomu saxta olan Şirməmməd Məhəmməd oğlu Xanməmmədov haqqını Heydər Əliyevin xüsusi mühafizə xidmətinin rəhbəri və eyni zamanda da bacısının kürəkəni,kürd millətinə mənsub olan Bəylər Əyyubova verdikdən sonra, Heydər Əliyev Ş.Xanməmmədovun şəxsiyyəti ilə maraqlanmadan və heç bir sənədinə baxmadan, 10 noyabr 1993-cü ildə onun Binəqədi rayon Icra Hakimiyyətinin başçısı vəzifəsinə təyin olunması barədə fərmana gözüyumlu imza atdı. O, bu imzassı ilə də Binəqədi rayonunun 260 min nəfərlik əhalisinə hörmətsizlik edib, onları bir zır dəlinin quyruğuna bağladı. Bu zır dəli də 260 min adamı, nə az və nə də çox, düz bir il istədiyi fırladıb, kefini çəkdi.

Heydər Əliyev 1993-cü ildə təkrarən respublika rəhbərliyinə gələndən sonra, vəzifələrə təyin etdiyi adamlar, maya qoyub aldıqları vəzifəni əldən buraxmamaq üçün, vəzifələrini icra etməyə başlayan kimi Yeni Azərbaycan Partiyasınaüzv olurdular. Bununla əlaqədar 1994-cü ildə belə bir lətifə də yayılmışdı: «Brb qоklfisy öbhb о öbhbyz cefk dthbh:

- Kommunist Partiyası ilə Yeni Azərbaycan Partiyasının fərqi nədədir?

- Sovet quruluşu dövründə əvvəl maya qoyub Kommunist Partiyasına üzv olurdun, sonra vəzifə alırdın. Azərbaycan müstəqillik əldə etdikdən sonra Heydər Əliyevin respublikaya rəhbərliyi dövründə əvvəl maya qoyub vəzifə alırsan, sonra isə vəzifəndə uzun müddət qalmaq üçün Yeni Azərbaycan Partiyasının üzvü olursan.

Maya qoyub vəzifələrə təyin olunan adamlar da bir qayda olaraq, başlarının üstündən Heydər Əliyevin şəklini asıb, qouduqları mayanı tezliklə çıxarıb, sonra da özlərinə va-dövlət yığmaq üçün açıq-açığına rüşvətxorluqla məşğul olurlar. Bir şey olanda da başlarının üst\ndə olan Heydər Əliyevin şəklinə işarə edib, deyirlər: «məni vəzifəyə bu kişi qoyub.» Bu biabırçılığın qarşısını almaq üçün YAP Idarə Heyətinin üzvü və hazırda Milli Məclisin üzvü olan Kərim Kərimov 18 yanvar 1994-cü ildə Heydər Əliyevə aşağıdakı müraciəti göndərdi:

«Hörmətli Heydər Əliuev! Böyük məbləğdə rüşvət alanların, bir qayda olaraq hamısı başları üzərindən Sizin şəklinizi asıb, deyirlər ki, məni vəzifəyə bu kişi qoyub. XCahiş edirəm, onlara ya rüşvət almağı qadağan edin, əgər bu əməllərini tərgidə bilmirlərsə, portretinizi başlarının üstündən çıxarmağı tapşırın» Lakin bu barədə nə Heydər Əliyev bir göstəriş verdi və nə də ki o adamlar Heydər Əliyevin şəklini öz başları üzərindən götürdülər. Çünki o adamlar haqlı idilər. Həmin adamlardan biri də Binəqədi rayon IH-nin başçısı, zır dəli Şirməmməd Xanməmmədov idi.

Indi keçək Heydər Əliyevin tayfa və yerliçilik məsələsinə. Heydər Əliyev 1993-cü ildə respublika prezidentinin səlahiyyətlərini icra etməyə başlayan kimi birinci növbədə respubliklanın ən yağlı tikəsi olan neft sərvətini özünküləşdirmək üçün neftlə heç bir əlaqəsi olmayan oğlu Ilhamı Neft Şirkətinin birinci vitse-prezidenti təyin etdi. Heydər Əliyev 1993-cü ilin iyun ayının sonunda milliyyətcə türk olan, əsli azərbaycanlı Slovakiya vətəndaşı Marat Manofova neft müqavilələrini hazırlamağı tapşırmaqla bərabər, ondan xahiş edir ki, bu sahəni oğlu Ilhama da ğyrətsin. M.Manafov «Azadlıq» radiosuna verdiyi müsahibəsində deyir: «Ilham Əliyev neft şirkətinə gəlməmişdən öncə 76 benzinlə 93 benzini ayırmağa heç halı da yox idi.» («Ulus» qəzeti, 2 oktyabr 1990-cı il). Sonra Heydər Əliyev oğlu Ilham Əliyevin cəmiyyətdə bir qədər də yaxşı tanınması üçün onu Milli Məclisə deputat, Azərbaycanın AŞ PA-dakı nümayəndə heyətinin başçısı, Azərbaycan Milli Olimpiya Komitəsinin sədri və Yeni Azərbaycan Partiyasının sədr müavini, yəni öz müavini «seçdirdi» (təyin eətdi). 76 benzinlə 93 benzini ayıra bilməyən I.Əliyev neft sənayesinin inkişafında «xariqələr» yaratmaqla bərabər, hətta onun adından rus dilində 712 səhifəlik «Xəzərin Azərbaycan nefti» adlı kitab da yazılıb Moskvanın «Izvestiya» nəşriyyatında nəfis tərtibatla çap olundu. Sonra isə Bakı Dövlət Universitetinin elmi Şurası tərəfindən belə bir kitaba görə I.Əliyevə elmlər doktoru adı verilməsi barədə Ali Attestasiya Komitəsi qarşısında vəsatət qaldırıldı. Şübhəsiz ki, bu vəsatət təmin olunmaqla bərabər I.Əliyevə professor, sonra da akademik rütbəsi veriləcək. Niyə də belə olmasın?! Axı HОeydər Əliyev vəzifəyə gələndən sonra bu ailə «elmlər akademiyası»na çevrilmişdir.

Heydər Əliyev oğlunun məsələsini həll etməklə yanaşı keçmiş iqtidarın yüksək vəzifəli kadrlarını tutduqları vəzifələrindən azad edib, onların yerinə ermənistanlı və naxçıvanlıları təyin etdi. Bu yeni vəzifəlilər rəhbərləri olduqları təşkilatlarda da Heydər Əliyevin yaramaz kadr siyasətini tam yerinə yetirirdilər. Təcili pul yığmaq üçün bir neçə vəzifə kürsüsü də müvəqqəti olaraq müəyyən kənar adamlara (respublikanın köklü adamlarına) satıldı. Qısa müddət içərisində respublikanın bütün dövlət strukturlarında və hüquq-mühafizə orqanlarında ən yüksək vəzifə kürsülərini ermənistanlılar, naxçıvanlılar və Heydər Əliyevin ailəsilə ilgisi olan adamlar tutdular. Respublikanın bütün bölgələrinin rayonlarında da bu proses baş verdi. Həmin vaxtdanbugünkü günə kimi bu vəziyyət qalmaqda davam edir. Məsələn, Milli Məclisin sədri Murtuz Ələsgərov – ermənistanlı, Nazirlər Kabinetinin sədri Artur Rəsizadə – naxçıvanlı, təhlükəsizlik naziri Nasmiq Abbasov – naxçıvanlı, Ali Məhkəmənin sədri Sudabə Həsənova – ermənistanlı, daxili işlər naziri Ramil Usubov – ermənistanlı, Kömrük Komitəsinin sədri Kəmaləddin Heydərov – naxçıvanlı, Bakı şəhər Icra Hakimiyyətininn başçısı – Hacıbala Abutalıbov – nazxçıvanlı və s. Bu məsələyə bir qədər də aydınlıq gətirib, əyani sübut üçün Prezident Aparatının, bir nazirliyin – Səhiyyə Nazirliyinin və bir icra hakimiyyətinin yüksək vəzifəlilərini aışağıda verirəm.

Azərbaycan Respublikasının Preziden Aparatı:

Prezidentin Icra Aparatının rəhbəri Ramiz Mehdiyev – ermənistanlı;

Prezidentin köməkçisi Vahid Əliyev – ermənistanlı;

Prezidentin köməkçisi Əli Əsədov – ermənistanlı;

Prezident Aparatının Işlər müdiri Akif Muiradverdiyev – ermənistanlı;

Prezident Aparatının Işlər müdirinin müavini Oqtay Şahbazov ermənistanlı;

Prezidentin milli siyasi məsələlər üzrə DÖvlət müşaviri Hidayət Orucov – ermənistanlı;

Ərazi idarəetmə orqanları ilə iş şöbəsinin müdiri Yusif Hümbətov – ermənistanlı;

Hüquq orqanları ilə iş şöbəsinin müdiri fuad Ələsgərov – ermənistanlı;

Qanunvericilik, hüquq ekspertizası məsələri şöbəsinin müdiri Şahin Əliyev – ermənistanlı;

Ictimai-siyasi şöbənin müdiriƏli Həsənov – naxçıvanlı;

Xarici əlaqələr şöbəsinin müdiri Novruz Məmmədov – naxçıvanlı;

Iqtisadi siyasət şöbəsinin müdiri Mail Rəhimov – ermənistanlı;

Ümumi şöbənin müdiri – Süleyman Ismayılov – naxçıvanlı;

Qəbul şöbəsinin müdiri Kamal Məmmədfov – ermənistanlı.

Kamal Məmmədov Ermənistanda Amasi Rayon Kommunist Partiyasının 3-cü katibi vəzuifəsində işləyib. Anası, arvadı və gəlini ermənidir. Atasının milliyyətcə türk və yaxud kürd olması məlum deyil. Məsələ burasındadır ki, ermənilərin Azərbaycana təcavüz etdiyi bir vaxtda 1989-cu ildə K.Məmmədov üç erməni: anası, arvadı və gəlini ilə birlikdə «qaçqın» adı altında Ermənistandan Azərbaycana «qaçmışdır». Heydər Əliyev də hakimiyyətə gələndən sonra bu anası, arvadı və gəlini erməni K.Məmmədovu axtarıb tapıb, onu gətirib Azərbaycan Respublikası Prezident Aparatının qəbul şöbəsinə müdir təyin etmişdir. Heydər Əliyevin bu əməlinə qiymət verməyi oxucuların öhdəsinə buraxıram.

Azərbaycan Respublikasının Səhiyyə Nazirliyi:

Səhiyyə naziri Əli Insanov – ermənistanlı;

Birinci müavini Sərdar Kərimov – ermənistanlı;

Müavin Abbas Vəlibəyov – ermənistanlı;

Müasvin Elsevər Ağayev – ermənistanlı;

Nazirin köməkçisi Imran Vəliyev – ermənistanlı;

Nazirliyin kadr, elm və təhsil idarəsinin rəisi Nazim Ibrahimov – ermənistanlı;

Nazirliyin müalicə- profilaktika baş idarəsinin rəisi Şahnaz Baxşəliyeva – ermənistanlı;

Baş iqtisad idarəsinin rəisi – Vaqif Cəfərov;

Bürcədənkənar tibb idarəsinin rəeisi Vəkil Abbasov – ermənistanlı;

farmasevtika tibbi texniki baş idarəsinin rəisi Akif Məhərrəmov – ermənistanlı;

Səhiyyə Nazirliyinin mərkəzi Laboratoriyasının rəis əvəzi Akif Məhərrəmov – ermənistanlı;

Səhiyyə Nazirliyinin 4-cü idarəsinin rəisi Ceyhun Topçubaşov – ermənistanlı;

Baş tikinti şöbəsinin rəisi Hikmət Cəfərov – ermənistanlı;

Nəriman Nərinanov adına Tibb Universitetinin rektoru Əhliman Əmiraslanov – ermənistanlı;

Oftalmologiya ETI-nin direktoru Kərim Kərimov – ermənistanlı;

Mamalıq və ginekologiya ETI-nin baş həkimi – ermənistanlı;

Eksperimental cərrahiyyə ETI-nin baş həkimi Mehman Əliyev – ermənistanlı;

Elmi Tədqiqat Travmotologiya Institutunun direktoru Loğman Bayramov – ermənistanlı;

Milli Onkoloоi Mətrkəzin baş direktoru Cəmil Əliyev – yarı ermənistanlı, yarı şəkili;

Elmi Tədqiqat Pediatriya Institunun direktoru Nəsib Quliyev – ermənistanlı;

Mikrobiologiya ETI-nin direktoru Namiq Əliyev – ermənistanlı;

Gematologiya ETI-nin direktoru Azad Kərimov – ermənistanlı;

Kardiologiya ETI-nin direktoru Adil Baxmaliyev – ermənistanlı;

Astrologiya institutunun direktoru Eldar Abbasov – ermənistanlı;

Taun əleyhinə mərkəzin direktoru Maqsud Qasımov – ermənistanlı;

Gigiyena və Epidemologiya Mərkəzinin baş həkimi Hüseyn Qədirov;

Analıq və Uşaq mühafizəsi mərkəzinin rəhbəri Nəsib Quliyev – ermənistanlı;

Respublika xəstəxanasının baş həkimi Vaqif Cəfərov – ermənistanlı;

Semaşko adına 1 saylı kliniki xəstəxananın baş həkimi Pənah Əliyev – ermənistanlı;

Qarayev adına uşaq xəstəxanasının baş həkimi Azər Xudiyev – naxçıvanlı;

Uşaq nevroloоi xəstəxanasının baş həkimi Məhərrəm Sadiqov –naxçıvanlı;

Travmatologiya xəstəxanasının baş həkimi Tariyel Qasımov – ermənistanlı;

Binəqədi xəstəxanasının baş həkimi Rafael Mehdiyev – naxçıvanlı;

Sabunçu xəstəxanasının baş həkimi Vəli Əliyev – yarı ermənistanlı, yarı naxçıvanlı.

6 saylı mama-genokologiya institutunun direktoru Leyla Kərimova ermənistanlı;

Bakıxanov qəsəbəsindəki doğum evinin baş həkimi Tahirə Əliyarzadə – naxçıvanlı;

1 saylı təcili tibbi yardım xəstəxanasının baş həkimi Cəfər Məmmədov – ermənistanlı;

Ruhi-əsəb xəstəlikləri dispanserinin baş həkimi Nadir Əliyev – naxçıvanlı;

Narkoloоi dispanserin baş həkimi Araz Əliquliyev – ermənistanlı;

1 saylı şəhər poliklinikasının baş həkimi Yusif Kərimov – ermənistanlı;

Gəncə şəhər səhiyyə şöbəsinin müdiri Həsən Məmmədov – ermənistanlı;

Sumqayıt şəhər səhiyyə şöbəsinin müdiri Karlen Abbasov – ermənistanlı.

Binəqədi rayon Icra Hakimiyyəti:

IH-nin başçısı Hüseyn Hüseynov – ermənistanlı;

Birinci müavini Ələddin Həsənli – ermənistanlı;

Müavin Qəzənfər Novruzov – ermənistanlı;

Müavin Əhliman Qarayev – ermənistanlı;

Ərazi orqanları ilə iş şöbəsinin müdiri Xeyrulla Hüseynov – ermənistanlı;

Hüquq şöbəsinin müdiri Aydın Babayev – ermənistanlı;

Tikinti-abadlıq məsələləri üzrə şöbə müdiri Siracətdin Cabbarov – ermənistanlı;

Humanitar məsələlər üzrə şöbə müdiri Səfər Məmmədov – ermənistanlı;

Ictimai-siyasi təşkilatlarla iş şöbəsinin müdiri Vüsal Ismayılov – naxçıvanlı;

Ümumi şöbənin müdiri Züleyxa Nəcəfova – ermənistanlı;

Təhsil şöbəsinin müdiri Qaçay Tamoyev – ermənistanlı.

Bakının Binəqədi rayon icra hakimiyyətində sıravi işçilərin arasında da respublikanın köklü adamlarından yoxdur. Hamısı ermənistanlı və naxçıvanlılardır. Bu özlərini naxçıvanlı asdlandıranların da kökü ermənistandandır. Onlar da Heydər Əliyevin atası Əlirza kimi vaxtilə Ermənistandan Naxçıvana köçüblər, sonra da Bakıya gəliblər.

Yuxarıda göstərilən Heydər Əliyevin regionçuluq prinsipinə əsasən apardığı yaramaz kadr bsiyasəti respublikanın bütün nazirliklərinə və Bakı şəhərinin rayon icra hakimiyyətlərinə, həmçini bütün dövlət strukturlarına və biznes sahalərinə də aid olmaqla bərəbər, hətta respublikanın bütün regionlarını da əhatə edir. Məlumdur ki, rayonlarda hakimiyyət 5 (beş) vəzifə sahibinin: rayon icra hakimiyyəti başçısının, rayon prokurorunun, polis rəisinin, məhkəmə sədrinin və Təhlükəsizlik Nazirliyinin rayon şöbəsi rəisinin əlindədir. Respublikanın bçlgələrində ermənistanl və naxçıvanlıların yaşayıb-yaşamamalarından asılı olmayaraq, rayonların hamısına rəhbərlik edən 5 (beş) vəzifə sahibləri əsasən ermənistanlı-naxçıvanlı və onlarla ilgisi olan adamlardandır. Məsələn, respublikanın Cənub bölgəsində heç vaxt heç bir ermənistanlının və naxçıvanmlının yaşamadığı bit halda, Cəlilabad rayonunun Icra Hakimiyyətinin başçısı Taleh Qaraşov – ermənistanlı, rayon Polis Idarəsinin rəisi Akif Səlimov Laçınlı (kürd), polis rəisinin 1-ci müavini Bəyməmməd Bayramov – ermənistanlı, rayon prokuroru Ceyhun Məmmədov – ermənistanlı, Masallı rayonunun Icra hakimiyyətinin başçısı Oqtay Əliyev – ermənistanlı, rayon prokuroru Məhman Nuriyev – ermənistanlı, rayon Polis Idarəsinin Dövlət Səfərov – ermənistanlı, rayon məhkəməsinin sədri Şahin Quliyev – ermənistanlı, Lənkəran rayonunun Icra Hakimiyyətinin başçısı Zeynal Nağdəliyev – ermənistanlı, rayon Polis Idarəsinin rəisi Rafiq Abbasov –ermənistanlı (Milli Məclisin sədr müavini Ziyafət Əsgərovun bacanağı), Cənub bölgəsi üzrə Regional Elektrik Şəbəkəsinin (Lənkəranda yerləşir) rəisi Şahbaz Daşdəmirov – ermənistanlı və s. və i. (Burada göstərilənlər Cənub bölgəsində rəhbər vəzifələrdə çalışan naxçıvanlı və ermənistanlıların bir qismidir.)

         O cümlədən, respublikanın Təhlükəsizlik Nazirliyinin, Müdafiə Nazirliyinin, Daxili Işlər Nazirliyinin, Respublika Prokurorluğunun, Ali Məhkəmənin, Kömrük Komitəsinin, təhsil nazirliyinin, sosial təminatı nazirliyinin, və s. nazirlik və komitələrin bütün aparıcı vəzifələrinin sahibləri ermənistanlı və bir qrup naxçıvanlıdır. Bu da o deməkdir ki, Azərbaycan Respublikası müstəqil deyildir. Azərbaycan müstəqillik əldə etdikdən sonra respublikada bir dəfə dövlət çevrilişi baş vermişdir. Bunda da əsas məqsəd Ayaz Mütəllibovu devirib, Heydər Əliyevi hakimiyyətə gətirmək olmuşdur. Bu dövlət çəvrilişində yeganə məqsəd də Heydər Əliyevin rəhbərliyi altında Azərbaycan dövlətinin əsas aparıcı vəzifələrinə bir sürü yarıkürd, yarıerməni ermənistanlı və naxçıvanlı ünsürlərin sahib olub Azərbaycan sərvətlərini (torpağını, suyunu, neftini, qazını, meşəsini, çaylarını, göllərini və s.) özəlləşdirib, respublikanın bütün var-dövlətinə sahib olmaq, digər tərəfdənsə, respublikanın köklü əhalisinə qarşı dözülməz şərait yaradıb, onları öz doğma torpaqlarını tərk etməyə məcbur etmək olmuşdur. Göründüyü kimi Heydər Əliyevin rəhbərliyilə ermənistanlılar və bir qrup naxçıvanlılar Azərbaycan hakimiyyətini mənimsəyib, ədalətsiz olaraq Azərbaycan Respublikasının var-dövlətinə sahib çıxmışlar, yəni Azərbaycan Respublikasını tam işğal etməklə bərabər, respublikanın köklü əhalisinə dözülməz şərait yaradıb, onları öz doğma Vətənlərini tərk etməyə məcbur etmişlər. Hazırda da bu proses davam etməkdədir. Bu proses də Heydər Əliyev iqtidarının Azərbaycanın köklü əhalisinə qarşı planlı şəkildə apardığı genosid əməliyyatıdır.

 Heydər Əliyev «memarı» olduğu Azərbaycan Respublikasının Konstyitusiyasının 6-cı maddəsində öz əlilə yazmışdır: «Azərbaycan xalqının heç bir hissəsi, sosial qrup, təşkilat və ya heç bir şəxs hakimiyyətin həyata keçirilməsi səlahiyyətini mənimsəyə bilməz. Hakimiyyətin mənimsənilməsi xalqa qarşı ən ağır cinayətdir.»

 Yuxarıda yazılanlardan göründüyü kimi, Heydər Əliyev vəzifə səlahiyyətindən sui-istifadə edərək, öz əliylə yazdığı Azərbaycan Respublikasının Konstitusiyasını bilə-bilə, qəsdən öz şəxsi mənafeyi naminə kobudcasına pozub, bilavasiyə onun öz himayədasrlığı və rəhbərliyi altında bir qrup ermənistanlı və naxçıvanlılar hakimiyyətin həyata keçirilməsi səlahiyyətini mənimsəyib, respublikanın var-dövlətinə sahib olmaqla bərabər, respublikanın kçklü əhalisinə, xüsusən də Azərbaycan türklərinə dözülməz şərait yaradıb, onları öz doğma vətənlərini tərk etməyə məcbur etmişlər. Bu, ən ağır cinayətdir. Bu. Xalqa qarşı ən ağır cinayətin təşkilatçısı da, icrçıaı da şəxsən Azərbaycan Respublikasının prezidenti Heydər Əliyevin özüdür və o Azərbaycan Respublikasının qəddar düşmənidir.

O biri tərəfdən də Azərbaycanda ermənistanlı kürdlərlə yanaşı, Türkiyədən çıxarılmış kürdlər və Türkiyədən oxumaq adı altında Azərbaycana gəlmiş kürd gəncləri də sözün əsl mənasında dövran sürərək, Azərbaycanda PKK-nın filialını yaratmışlar. Bu barədə mətbuatda ardıcıl olaraq konkret faktlarla saysız-hesabsız materiallar dərc olunmasına baxmayaraq, nə dövlət və nə də hüquq-mühafizə orqanları onlara qarşı heç bir tədbir görmür. Əklsinə, Avropa Birliyi PKK-nı terror təşkilatı kimi tanıdığı bir halda, respublika ictimaiyyətinin arzusunu nəzərə alaraq, müxəlifət qəzetlərində PKK-nın terrorçuluq fəaliyyətini açıqlayıb, onun Azərbaycan dövləti tərəfindən də terrorçu təşkilat kimi tanınmasına çalışan mətbuat orqanlarıyla hesablaşmayan Milli Məclisin iqtidar nümayəndələrindən ibarət millət vəkilləri, bu növzuda yazılar yazan qəzetləri hədələməklə, onları yalan yazılar yazmaqda suçlamaqla kifayətləndilər. Bütün bunlar da PKK-nın fəaliyyətinin Azərbaycan iqtidarı tərəfindən dəstəklənməsinə əyani sübutdur.

Heydər Əliyevin yüksək vəzifəli kadrları arasında respublikanın digər bölgələrindən olan bir neçə kadra da rast gəlmək olur. Lakin onlar bu komandaya heç də təsadüfən daxil olmamışlar. Onların hamısının Heydər Əliyevin tayfası ilə müəyyən ilgisi vardır. Bunlarınb ir neçəsi barədə açıqlama verirəm.

Heydər Əliyevinin qaynatası Əziz Əliyev payız fəslində Şəki rayonunun göynük meşəsinə ova gedibmiş. Ovdan qayuıdanda qaranlıq düşür və güclü yağı yağır. Aşağı Güynük kəndinin sakini Məhəmməd kişi görür ki, bir M-1 (emadin) maşın gəlir. O vaxt maşın çox az idi və yollar da bərbad halda idi. Məhəmməd kişi maşını saxlatdırıb deyir ki, güclü yağış yağır, sel gələ bilər. Qaranlıqda bu yolu keçib gedə bilməyəcəksiniz. Məsləhət edir ki, axşamı onun qonağı olsunlar. Əziz Əliyev də razılaşır. Məhəmməd kişi xırda lobyadan aş bişitdirir və zoğal arağından içib qızışırlar. Məhəmməd kişinin qonaqpərvərliyi Əziz Əliyevin çox xoşuna gəlir və səhər ertə o, Məhəmməd kişiyə deyir ki, biz dost olduq. Öz əliylə yazıb ev ünvanını və telefonunu ona verir və deyir ki, Bakıya gələndə bizə gələrsən. Məhəmməd kişi də bal, pendir, meyvə və bir quzu da kəsib onun maşınına pay qoyur.

Həmin vaxtlar Məhəmməd kişinin böyük oğlu fərrux Azərbaycan Sənaye Institutunda oxuyurdu. Bir müddət sonra Məhəmməd kişi pay-puşla Bakıya gəlir və oğlu fərruxla Əziz Əliyevin evinə qonaq gedirlər. Əziz Əliyev də onları hörmətlə qarşılayır. Bu minvalla onların arasında olan dostluq güclənir.

Əziz Əliyevin birinci arvadı rəhmətə getdikdən sonra o, oğlu Tamerlanla qalır. Bir müddət sonra isə 5 yaşında qızı olan bir dul qadınla evlənir. Bu qadından da Əziz Əliyevin iki qızı olur: Zərifə və Gülara.

Bir müddət sonra Məhəmməd kişi Əziz Əliyevlə qohum olmaq fikrinə düşüb, onun ögey qızını oğlu fərruxa almaq istəyir. Əziz Əliyev də razılıq verir. Onlar qohum olurlar. fərruxun ikim oplu olur. Cəmil və fikrət. Əziz Əliyev fərruxa deyir, Tamerlanın qardaşı yoxdur. Cəmili ona qardaşlığa götürürəm. Cəmilin 4 yaşı olanda bu məsələni rəsmiləşdirirlər. Heydər Əliyevin Göynük mafiyasının kökü də buradan başlayıb. Şəki əhalisi də Aşağı Göynük kəndini Naxçıvanın filialı adlandırır. Heydər Əliyevin bacanağı fərrux Məmmədovun vəzifədə olan qohumları:

1. oğlu fikrət Məmmədov – ədliyyə naziri;

2. oğlu Cəmil – Milli Onkologiya Mərkəzinin baş həkimi;

3. Cəmil Əliyevin bacanağı Siyavuş Qarayev – Azərbaycan Neft Aklademiyasının rektoru;

4. əmisi oğlu Nasdir Əhmədov – rabitə naziri;

5. xalası oğlu Abid Şərifov – baş nazirin müavini;

6. qardaşı oğlu Şamil Məmmədov – biznesmen, multimilyoner (2002-ci ilin sonunda rəhmətə gedib, çox xeyirxah adam olub. Allah rəhməet eləsin.)

7. Şamil Məmmədovun qudası Bəşarət Paşayev – Şəki IH-i başçısının müavini. Şəkidə ən çox torpaq sahəsinə, mal-qaraya və toxunulmaz əmlaka sahib olan adam;

8. Bəşarət Paşayevin oğlu Elxan – Prezident Aparatında ictimai-siyasi şöbənin baş mütəxəssisi və s.

Hazırda Cənub bölgəsindən olan respublikanın super naziri adlandırılan iqtisadi inkişaf naziri fərhad Əliyev də bu tayfa ilə ilgisi olub, akademik Cəlal Əliyevin etimadını qazandıqdan sonra həmin vəzifəyə sahib olmuşdur. Heydər Əliyev hələ Azərbaycan KP MK-nın birinci katibi olmamışdan öncə, Dövlət Təhlükəsizlik Komitəsinin sədri larkən, 3 may 1969-cu ildə özü idarə etdiyi «Volqa» maşınıyla Lənkərandan Bakıya gəlirmiş. Masşında arvadı Zərifə və tanınmış rəssam Tahir Salahov da olur. Cəlilabad rayonunun Alar kəndindən keçərkən Heydər Əliyev Ağabəy Hətəmovun «Moskviç» maşınını vurub, qəza tçrədir. Bu qəzada Heydər Əliyev özü və arvadı Zərifə xanım yüngül xəsarət alırlar. T.Salahov isə ayağı sınmaqla bərabər, digər yüngül xəsarətlər də alır. O dövrdə Alar kəndində böyük nüfuza malik olan fərhad Əliyevin dayısı Bəhriş Qara oğlu Kərimov onların yerləşdirilməsində və müalicə olunmasında böyük rol oynamaqla bərabər, maşınlarını da təmir etdirir. B.Kərimovun yaxın qohumu həkim Tarıverdi Əliyev və tibb bacısı Elmira xanım Qarayeva tərəfindən onlara üç gün tibbi yardım göstərilir. Heydər Əliyev Bəhriş kişidən bu əhvalatın yayılmamasını xahiş edir. O da Heydər Əliyevin xahişinə sadiq qalır. Həmin vaxt bu ailə ilə Heydər Əliyev arasında isti münasibət yaranır. Sonra isə bu ailə Heydər Əliyevin yadından çıxır.

fərhad Əliyev Inşaat Institutunu tikinti mühəndisi ixtisasi üzrə bitirdikdən sonra inşaatdan başqa müxtəlif yerlərdə işləyir və son iş yeri Nərimanov rayonunda ictimai-iaişə idarəsinin müdiri vəzifəsi olur. Bu vaxt təsədüfən ona yaxın olan bir adamla Heydər Əliyevin qardaşı akademik Cəlal Əliyevin bir yerdə olmasından istifadə edib, özünü C.Əliyevə tanıdır. C.Əliyev də f.Əliyevin nə işlə məşğul olması ilə maraqlandıqdan sonra ona bir tapşırıq verir. f.Əliyev bu tapşırığı böyük məharətlə yerinə yetirir və bununla da C.Əliyevin hörmət və etibarını qazanır. f.Əliyevlə yerli olan sakinlərin dediyinə görə, onun ata nəsli kürddür. Onlar vaxtilə Iranın Girmanşahından Azərbaycana gəliblər. Bir müddət Yardımlı rayonunda yaşadıqdan sonra Cəlilabad rayonuna gəlib, Alar kəndində məskunlaşıblar. Cəlal Əliyev fərhad Əliyev barədə Heydər Əliyevə məlumat verib, etibarlı adam olduğunu bildirir. Bundan sonra f.Əliyevin vəzifə pillələri ilə addımlaması üçün yaşıl işıq yanır. O, əvvəl ticarət nazirinin birinci müavini, sonra Əmlak Komitəsinin sədri və naziri, nazirlik ləğv edildikdən sonra isə Iqtisadi Inkişaf naziri vəzifəsinə təyin edilir. Sonra isə f.Əliyevin qardaşı Rafiq Əliyev «Azpetrol»a Baş direktor, o biri qardaşı Əlçvsət isə Neft Şirkətində terinalın Baş direktoru vəzifəsinə təyin edilir. Ömrü boyu kolxozda sürücü işləyən kiçik qardaşı Südeyf isə Cəlilabadda min hektara qədər torpaq sahəsinə sahib olmaqla bərabər, xalça fabriki, dəyirman və öz adına «Südeyfbank» açdırır.

Heydər Əliyevin komandasında olan respublikanın digər köklü adamlarının da Heydər Əliyev tayfası ilə bu və digər yolla ilgisi vardır. Məsdələn, oğlu Ilhamın qaynatası Arif Paşayev Azərbaycan Milli Aviasiya Akademiyasının rektoru, Arif Paşayevin bir qardaşı Hafis Paşayev Azərbaycanın ABŞ-da səfiri, o biri qardaşı Aqil Paşayev Abşeron mehmanxanasının direktoru, qızı Sevilin həyast yoldaşı Mahmud Məmmədquliyev Azərbaycanın Böyük Britaniyadakı sabiq səfiri, xarici işlər nazirinin müavini, əslən ermənistanlı olub, özünü Ağstafalı adlandıran Heydər Əliyevin siyassi məsələlər üzrə sabiq köməkçisi Eldar Namazov da onun arvadı Zərifə xanımın xalası nəvəsidir. Bu siyahını çox uzatmaq da olar. Lakin məsələ ondadır ki, Heydər Əliyevin kadr siyasətində istər respublikaya keçmiş və istərsə indiki rəhbərliyi dövründə heç vaxt öndə vətənin və xalqın marağı durmamışdır. O, həmişə birinci mnövbədə öz tayfasının marağını fikirləşmişdir. Gələcəkdə də Heydər Əliyevin kadrlarında hər hansı bir dəyişiklik olarsa da, bunun isə xalqa xeyri olmayacaqdır. Bir ermənistanlını naxçıvanlı əvəz edəcəkdir və yaxud da əksinə, bir naxçıvanlını ermənistanlı əvəz edəcəkdir. Yaxud da hər hansı bir ermənistanlını və ya naxçıvanlını Heydər Əliyev tasyfaı ilə ilgisi olan bir adam əvəz edəcəkdir. Bu isə xalqın gələcəyinin fəlakətidir.

 Bir də ən acınacalı hal odur ki, Heydər Əliyev komandasının başında duran kadrlar Azərbaycan torpaqlarının 20 faizini işğal etmiş ermənilərlə qohum olanlardır. Bunlardan biri prezident Heydər Əliyevin icra rəhbəri, anası və arvadı erməni Ramiz Mehdiyevdir. Hansı ki, bu adam hələ 1984-cü ildə Qazax rayonunun ərazisindən 5 min hektara qədər torpağın Ermənistana verilməsinə qərar verənlərdən biri olmaqla bərabər, özlərinin bu cinayətkar əməllərinə etiraz edən xalqımızın vətənpərvər oğullarına qarşı cəza tədbiri görənlərdən də biri olmuşdur. Digəri isə Azərbaycan Respublikasının Konstitusiyasına əsasən Azərbaycan Respublikasının prezidenti Heydər Əliyevdən sonra respublikanın 2-ci adamı sayılan Azərbaycan Respublikası Nazirlər Kabinetinin sədri Artur Rəsizadədir. Bu adam 1984-cü ildə Qazax rayonunun ərazisindən 5 min hektara qədər torpağın ermənilərə peşkəş edilməsi üçün Ermənistana gedən nümayəndə heyətinin başçısı, Azərbaycan SSR Nazirlər Soveti sədrinin o vaxtkı müavini, arvadı erməni Şamil Rəsizadənin qardaşı, arvadı erməni Tahirin oğludur. Artur Rəsizədənin anası erməni olmaqla bərabər, arvadı da ermənidir. Sual olunur: əgər Heydər Əliyev türkdürsə, onda ermənilərlə müharibə şəraitində olduğumuz bir vaxtda, o hansı məqsədlə ermənilərlə qoyum olanları belə yüksək vəzifələrə təyin etmişdir? Bununla Heydər Əliyevin kimə və nəyə xidmət etdiyi aydın olmurmu?

O biri tərəfdən də Heydər Əliyevin kadrlarına diqqət yetirdikdə görünür ki, onların əksəriyyəti ermənistanlılardır. Və eyni zamanda da respublikada hüquq-mühafizə, təhlükəsizlik orqanlarında çalışanların və bizneslə məşğul olanlşarın da əksəriyyəti ermənistanlılardır. Lakin bu ermənistanlıların əksəriyyəti türk yox, kürddür. Hansılar ki, 1988-ci ildə Yerevanın Teatr meydanında DQMV-nin Azərbaycanın tərkibindən çıxarılıb, Ermənistanın tərkibinə girməsi tələbilə keçirilən piket və mitinqlərdə «Kürdlər də sizinlədir» şüari ilə iştirak edib, erməniləri dəstəkləyirdilər. Və hətta yezdi kürdlərdən başqa, iki müsəlmam kürdü Knyaz Mirzoyev və Cahangir Hüseynov da Yerevanın Teatr meydanında keçirilən mitinqlərdə Ermənistanda yaşayan müsəlman kürdləri adından çıxış edib, ermənilərlə həmrəy olduqlarını, onları dəstəklədiklərini bildirmişdilər. Həmçinin onlar həmin kürdlərdir ki, Moskvanın və ermənilərin himayədarlığı altında Ermənistanda olduqları dövrdə Azərbaycanın Laçın, Kəlbəcər, Qubadlı, Zəngilan və Cəbrayıl rayonlarının torpaqları hesabına Ermənistanla DQMV arasında gələcəkdə DQMV ilə birlikdə Ermənistanın tərkibinə girmək məqsədilə, mərkəzi Laçın olmaqla aralıq Kürdüstan dövləti yaratmaq istəyirdilər və bu məqsədlə də imzalar toplayırdılar. Lakin sonra Ermənistanda azərbaycanlılara qarşı vəziyyət dəyişən kimi, azərbaycanlılarla (türklərlə) birlikdə əksər kürdlər də Ermənistandan Azərbaycana «qaçıb» gəldilər. K.Mirzoyevlə C.Hüseynov isə açıq şəkildə azərbaycanlılara qarşı çıxış edib, erməniləri dəstəklədikləri üçün Azərbaycana deyil, Qazaxıstana getdilər. Bir il orada qaldıqdan sonra C.Hüseynov Bakıya gəlir və tezliklə AXC üzvü olur. Cəbhəçilər hakimiyyətə gələn kimi, o, bir müddət Binəqədi rayon IH-nin binasında qapıçı dayandı. Sonra isə Binəqədi rayon IH-nin və o vaxt sosial-təminat naziri əvəzi işləyən, hazırda isə Milli Məclisin üzvü və eyni zamanda da Ana Vətən Partiyasının sədri fəzail Ağamalının köməkliyilə Binəqədi rayon sosial-tyəminat şöbəsinin müdrini göz yaşı içində vəzifəsindən kənarlaşdırıb, onun yerində oturur. Heydər Əliyev təkrarən hakimiyyətə gələndən sonra isə əslən Ermənistanın Vedi (indiki Ararat) rayonunun Şirazlı kəndindən olan, Heydər Əliyevin bacısının kürəkəni və eyni zamanda da Heydər Əliyevin xüsusi mühafizə xidmətinn rəhbəri, kürd millətinə mənsub olan Bəylər Əyyubovun himayədarlığı altında ermənistanlı «qaçqın» kürdləri ətrafında toplayıb Azərbasycanda özbaşınalıqlar və quldurluqlar törədir və sonra da Binəqədi rayon IH-i başçısının biribci müavini olur

 1988-ci il hadisələrindən bu günə kimi Ermənistanda yaşayan kürdlərin, istər yezidi olsun və yaxud da müsəlman dininə mənsub olanları olsun, onların erməniləri dəstəklədikləri məlum olduğu bir halda, Azərbaycana qarşı düşmən mövqeyində dayanan bu qüvvələrin Ermənistanda yaşayan türklərlə birlikdə Azərbaycana köçürülməsinə nə ad vermək olar? Bunun təşəbbüskarı kim olmuşdur? Azərbaycana qarşı bu məkrli planı kim hazırlamışdır? Bu planın müəllifi şəxsən Heydər Əliyevin özü deyilmi? Aksioma kimi məlumdur ki, bu, Azərbaycan dövlətçiliyini məhv etmək məqsədilə planlı şəkildə təşkil olunmuş bir aksiyadır. Bu aksiya bilavasitə Heydər Əliyevin rəhbərliyi və himayədarlığı altında erməni-kürd birliyinin xeyrinə, Azərbaycan dövlətçiliyinin isə əleyhinə öz bəhrəsini verib və bunun nəticəsində gələcəkdə də Azərbaycanı erməni təcavüzündən də dəhşətli bir təhlükə gözləyir. Bu məsələyə aydınlıq gətirmək üçün konkret faktları nəzərdən keçirək.

Qeyd edirəm ki, mən kürd və PKK-çılar deyəndə heç də Azərbaycanda yaşayan, Azərbaycanı özünə vətən bilən, bu vətən uğrunda digər millətlərin nümayəndələrilə birlikdə erməni təcavüzünə və işğalına qarşı mübarizə aparan kürd millətindən olan vətəndaşlarımızı nəzərdə tutmuram. Əksinə. Bildirirəm ki, mən 1969-1970-ci illərdə Laçın, Kəlbəcər, Qubadlı, Zəngilan və Cəbrayıl rayonlarının kompleks planlaşdırılmasının baş mühəndisi olmuşam. Həmin rayonların elə bir kəndi yoxdur ki, mən orada olmayım. O bölgəni də həmin rayonların sakinlərinin çoxundan yaxşı tanıyıram. Həmin rayonlar işğal olunanda, o rayonların sakinləri kimi mən də həddən artıq ürək ağrısı keçirib, mənəvi əziyyətlər çəkmişəm. Həmin bölgədə yaşayan kürdlərə də böyük hörmətim var. Bu kitabda PKK-çılar və onları dəstəkləyənlər barədə yazıları heç də onlara şamil etmirəm.

A.Öcalan və M.Babayevin Suriya görüşüMəlumdur ki, PKK lideri A.Öcalan 1990-cı ilin əvvəlində Sevan gölü ətrafında hazırda Ermənistan Respublikasının prezidenti olan Robert Köçəryan və qondarma Dağlıq Qarabağ Respublikasının «prezidenti» olan Arkadi Qukasyanla görüşüb, PKK terrorçularının Qarabağ ərazisində yerləşdirilməsi məsələsini həll etmişdilər. Həmin PKK terrorçularının da ermənilərlə birlikdə Azərbaycan torpaqlarının işğal olunmasında iştirak etməsi faktı tam sübüta yetmişdir.

1988-ci ildə R.Köçəryan Ermənistanda prezident seçkilərində qalib gəldikdən sonra isə, həmin ilin aprelin 10-da PKK lideri A.Öcalan köhnə bir dost kimi R.Köçəryana seçkidə qalib gəldiyinə görə məktub yollamışdı. Məktubda o, erməni xalqını əməkdaşlığa dəvət edirdi. Qeyd edirəm ki, PKK lideri A.Öcalan ata tərəfdən yezdi kürdü, ana tərəfdən isə ermənidir. Kim bilir, bəlkə də onun Robert Köçaryanla və Heydər Əliyevlə də ana tarəfdən qohumluq əlaqəsi də vardır.

Tarixdən məlumdur ki, rus imperiyası tərkibində olan müsəlmanlara (bu müsəlmanlar da əsasən türk qruplu xalqlardan ibarətdir), o cümlədən azərbaycanlılara qarşı dəfələrlə terror və repressiv əməllər həyata keçirib və həmçinin türk millətini özünə qarşı əsas rəqib – düşmən saydığından, özünün müdafiəsi üçün Iranda və digər ölkələrdə yaşayan erməniləri Azərbaycan torpaqlarında məskunlaşdırmaqla bərabər, Azərbaycan torpaqları hesabına Ermənistan dövlətinin yaradılmasına da nail olmuşdur. Sonra isə Rusiya regionda Türkiyə dövlətini zəiflətmək üçün kürd millətindən də istifadə etməyə başlamışdır. Bu məsələ ilə maraqlı ölkə rəhbərlərinə və siyasilərə yaxşı məlumdur. Türkiyə dövlətinə qarşı A.Öcalanın rəhbərlik etdiyi PKK terrorçu təşkilatını Rusiya dövləti yaradıb, himayə edib və indi də himayə etməkdədir. Rusiya tərəfindən də bu terrorçu PKK təşkilatının yaradıcıları SSRI Təhlükəsizlik Şurasının sədri Yevqeni Primakovla Heydər Əliyev olmuşdur. Hazırda da Moskvada PKK terrorçu təşkilatının qərargahı, Kürdüstan Komitəsi, Kürd Cəmiyyətləri Beynəlxalq Ittifaqı, MDB kürdlərinin Koordinasiya Şurası, Kürd Mədəni Mərkəzi kimi cəmiyyətlər fəaliyyət göstərir və «Novıy Kurdistan» qəzetilə yanaşı, rus və ingilis dilində «Druоba» оurnalını da dərc edirlər. Bu qəzet və оurnalda dərc olunan materiallarda da əsas məqsəd Türkiyə və Azərbaycan dövlətçiliyinə zərbə vurmaqdır.

SSRI yarandıqdan sonra iki dəfə: 1923 və 1932-ci illərdə Azərbaycanın Laçın, Kəlbəcər, Qubadlı və Cəbrayıl rayonunun bir hissəsi hesabına Kürdüstan Muxtariyyəti yaradılması barədə cəhdlər olmuş və sonda nəticəsiz qalmışdır. 60-cı illərin ortalarında bu məsələ yenidən gündəmə gəlir. Ermənistanda yaşayan Məmməd Babayev adlı bir kürd ziyalısı ermənilərin fitvası ilə Azərbaycan SSR Ali Sovetinin sədri, əslən Qubadlı rayonundan olan Məmməd Isgəndərovun qəbulunda olub, SSRI ərazisində yaşayan kürdlərin toplum halında yaşamaları üçün Naxçıvana köçürülüb, onlara muxtariyyət verilməsi məsələsini qaldırmışdır. M.Isgəndərov isə bu məsələ ilə bağlı ona kəskin cavab vermiş, M.Babayev də narazılıqla qayıtmışdır.

A.Öcalan və M.Babayevin Suriya görüşü.

Son zamanlar isə yenidən Azərbaycan torpaqları hesabına Kürdüstan dövlətinin yaradılmasına təşəbbüs Heydər Əliyev 1969-cu ildə Azərbaycan KP MK birinci katibi olandan sonra gündəmə gəlmişdir. Əlinizdə olan bu kitab 1993-cü ildə «Hürriyyət» və «femida» qəzetlərində dərc olunduqdan sonra Elmlər Akademiyasının Azərbaycan Tarixi Institutunun direktoru professor Iqrar Əliyevə yaxın mənbə mənə məlumat verdi ki, 1969-cu ildə Heydər Əliyev Azərbaycan KP MK birinci katibi olduqdan sonra Iqrar Əliyevi çağıtdırır və onunla apardığı ümumi söhbətdən sonra ondan soruşur: «Azərbaycan torpaqlarından kürdlərə nə qədər pay düşür?» Bu gözlənilməz sual I.Əliyevi çaşdırır və o deyir ki, mən həç vaxt belə araşdırma aparmamışam. Və o vaxt Heydər Əliyevin ona nə məqsədlə belə bir sual verdiyini də başa düşə bilmir. Heydər Əliyev isə ona bu barədə araşdırma aparmağı üçün göstəriş verir. Bir müddət sonra Heydər Əliyev I.Əliyevi təkrarən çağırtdırır. Bu dəfə I.Əliyev cavab verir ki, kürdlər bu torpaqlara gəlmə olduqları üçün onlara pay düşmür. Heydər Əliyev isə I.Əliyevin bu cavabını narahatlıqla qarşılayır.
1969-cu ildə Heydər Əliyev Azərbaycanda respublika rəhbərliyinə gələndən sonra ermənistanlıların, əsasən də kürdlərin Ermənistandan Azərbaycana axını başlayır. Həmçinin Naxçıvanın Şərur rayonunda da çoxlu sayda ermənistanlı kürdlər məskunlaşdırılır. O dövrdə Ermənistandan Azərbaycana gələn kürdlərdən biri də Məmməd Babayev olur. M.Babayev Ermənistanda doğulub, orada yaşayıb, Iranda və Türkiyədə sovet kəşfiyyatçısı olmuşdur. 1969-cu ildə Heydər Əliyev respublika rəhbərliyinə gələndən 3 ay sonra o Ermənistandan Bakıya gəlib, özünü Heydər Əliyev tərəfindən yeni təyin olunmuş Azərbaycan KP MK Kənd Təsərrüfatı şöbəsinin müdiri, əslən ermənistanlı olan Leyla Rəcəbovaya təqdim edir. Qısa müddətdə o Üzümçülük, Meyvə-Tərəvəz Komitəsində məsul işə düzəlir. Bu komitədə isə sədr Heydər Əliyev tərəfindən Ermənistandan Azərbaycana gətirilib, yeni təyin olunmuş Yunis Rzayev idi. Bundan sonra M.Babayev Heydər Əliyevin himayədarlığı altında kürdçülük siyasətini Azərbaycanda tam sərbəst və aktiv aparmağa başlayır. Bir müddət sonra M.Babayev məsləhətləşmələr aparıb, lazımi təlimat almaq üçün Heydər Əliyev tərəfindən iki dəfə Suriyaya PKK lideri A.Öcalanın yanına göndərilir. Onlar bir yerdə tarixi şəkil də çəkdirirlər.

 A.Öcalan da öz növbəsində, M.Babayevi Iraqa Kürdüstan Vətənpərvərlər Ittifaqının lideri Cəlal Tələbani və Kürdüstan Demokrat Partiyasının sədri Mustafa Bərzani ilə lazımi söhbətlər edib, məsləhətləşmələr aparmaq üçün göndərir

 1982-ci ildə Heydər Əliyev Moskvaya yüksək vəzifəyə irəli çəkildikdən sonra M.Babayev 1983-cü ildə Moskvanın tapşırığı və Heydər Əliyevin yaxın qohumu olan Azərbaycan DTK-nın sədr müavini Bahadur Hüseynovun vasitəçiliyilə Azərbaycan KP MK-da müəyyən şəxslərlə görüşərək, SSRI ərazisində yaşayan kürdlər üçün Mingəçevirdən tutmuş Qazaxadək, Kürün Şimal və Ceyrançöl hissəsinin verilməsini təkid edir, amma «yox», yəni özün necə bacarırsan elə də et cavabı alır.

Heydər Əliyevin respublikaya keçmiş rəhbərliyi dövründə Azərbaycan torpaqları hesabına Kürdüstan dövləti yaratmaq və sonradan bu «yaradılmış» Kürdüstan dövlətinin Ermənistanın tərkibinə keçmək təşəbbüsü ilə bağlı bir faktı Arif Paşayev «Yeni Musavat» qəzetinə (31 iyul 1998-ci il) verdiyi müsahibəndə açıqlayır. Həmin müsahibənin bir hissəsini diqqətinizə çatdırıram.

«1985-ci ildə Qubadlı rayon partiya komitəsinin katibi Sona Haşımova Bakıda seminarda olarkən Gürcüstan Kommunist Partiyası yanında Siyasi Maarif evinin əməkdaşı olan Kərim Akoni adlı bir kürd ona yaxınlaşıb və kürd xalqının öz müqəddaratını təyin etmək hüququndan söz açıb. O, Laçın, Qubadlı, Kəlbəcər rayonu ərazisində kürd muxtariyyəti yaratmaq zərurətindən danışıb. Sona xanım ona kəskin etirazını bildirərək deyib ki, həmin ərazidə cəmi 2 faiz kürd əhalisi yaşadığı halda, muxtariyyət necə yaradıla bilər?

Bundan bir müddət sonra, 1986-cı ildə biri kürd, digər ikisi türk (?) olan üç nəfər Azərbaycan KP MK-nın təbliğat qrupunun üzvləri kimi (Həmin dövrdə Azərbaycan KP MK-nın ideologiya üzrə katibi, hazırda Azərbaycan Respublikası Prezident Administrasiyasının rəhbəri anası və arvadı erməni Ramiz Mehdiyev idi – N.A.) Qubadlıya – S.Haşımovanın yanına gəliblər. Kompartiyanın ezamiyyə vərəqəsilə təbliğat missiyası yerinə yetirən həmin şəxslər «kürdçülük» təbliğatı aparmaqla məşğul olublar. Xanlıq kəndi mərkəz olmaqla, Kürdüstan Vilayət Partiya Komitəsi yaratmaq zərurəti istiqamətində işlər görmək istəyiblər. Yenə də Sona xanımın kəskin etirazı nəticəsində bu şəxslər əliboş Bakıya dönəsi olublar. S.Haşımova yerli əhalini onların üzərinə qaldırmağa müvəffəq olub.

Ancaq elə həmin ildə, demək olar ki, əhalidən xəbərsiz, onların adından SSRI Ali Sovetinə müraciət olunub ki, Laçın, Qubadlı, Kəlbəcər, Zəngilan rayonları Azərbaycandan ayrılıb Ermənistanın tərkibinə verilsin. Bundan ötrü Kremlə kütləvi məktub və teleqram göndərilməsi kampaniyası təşkil edilib».

Oxucular üçün əslən Laçın rayonunun Minkənd kəndindən olan A.Paşayevin bu bölgə haqqında verdiyi məlumatın da maraqlı olacağını nəzərə alıb, onu da verirəm. A.Paşayev deyir: «Xüsusilə vurğulayıram ki, kürdlər Laçın əhalisinin təqribən 6 faizini təşkil edir. Laçının 126 kəndi var. Həmin kəndlərdən yalnız 8-də – Leninkənddə, Bozluda, Kamallıda, Şeytanlıda, Katosda və Ağcakənddə tamamilə kürdlər yaşayır. Bir də Minkənddə 70 evlik kürd icması var idi. Qalan 118 kənddə qədim türk tayfalarının – Bayandurların, Abdalların, Təhməzlərin, Kəloxçu və başqalarının nəsillərindən olan əhali yaşayırdı. Təsadüf deyil ki, Laçın ərazisində 1 dənə də kürd toponimi yoxdur.

Qeyd edim ki, Qubadlıda 29 min nəfərlik əhalinin cəmi 1200 nəfəri, Kəlbəcərdə 55 min nəfərdən 1700 nəfəri kürd idi. Zəngilan və Cəbrayıl rayonlarında isə, ümumiyyətlə, kürd icması yox idi».

SSRI Təhlükəsizlik şurasının sədri Y.Primakovla görüşdən sonra «YAKBUN» aktivlərinin Kreml qarşısında çəkdirdikləri xatirə şəkli. Şəkildə soldan: M.Qasımov, Ş.Əşiviri, M.Babayev, T.Zurbayeva, A.Əliyev, K.Mirzoyev, M.Şafaq və Y.Nəbiyev

1989-cu ildə Azərbaycan xalqı erməni təcavüzünə qarşı ayağa qalxıb, Bakının Azadlıq meydanında ardıcıl mitinqlər keçirdiyi bir vaxtda Məmməd Babayev Bakıda oturub, Ermənistanla DQMV arasında gələcəkdə Ermənistanın tərkibinə girmək məqsədilə Azərbaycan torpaqları hesabına Kürdüstan dövləti yaratmaq üçün plan cızır. Məqsədinə nail olmaq üçün o, SSRI-nin bütün kürdlərini təmsil etməkdən ötrü Bakıda «YAKBUN» (birlik, ittifaq mənası verir) təşkilatını yaradır. 1990-cı ildə isə Moskvanın dəstəyilə keçmiş SSRI məkanında yaşayan kürdlərin nümayəndələri Moskvada «YAKBUN» Kürd federasiyasının təsis konfransını keçirir. Məmməd Babayev SSRI məkanında yaşayan kürdlərin prezidenti seçilir. Bu seçkidən sonra ermənilərin və kürdlərin mənəvi atası, azərbaycanlıların isə qəddar düşməni olan, SSRI Təhlükəsizlik Şurasının sədri Yevqeni Primakov, Məmməd Babayev başda olmaqla «YAKBUN» kürd federasiyasının rəhbərləri Şərafe Aşirini, Knyaz Mirzoyevi, Məmməd Şəfiqi və digərlərini Kremldə qəbul edir və Rusiya dövləti tərəfindən onlara dəstək veriləcəyini bildirir, eyni zamanda da onlarla xatirə şəkli çəkdirir. Həmçinin, M.Babayev SSRI-nin milli azlıqlarla iş üzrə komitəsinin sədri Ariyembovla görüşüb və o kürdlərə böyük ümidlər verib.

Qırmızı Kürdüstanın tarixi aspektlərilə bağlı dosye Moskvaya göndərildikdən sonra kürdlər SSRI KP MK baş katibi Mixail Qorbaçovun köməkçisi Nişanovla müzakirələr aparmaq imkanı qazanıblar. Nişanov «YAKBUN» nümayəndə heyətinə bildirib ki, SSRI rəhbərliyinin qərarı aşağıdakı kimidir: «Sovet parlamentinin tərkibində komissiya yaradılsın. Komissiyanın 8 üzvü parlament üzvlərindən, 4 nəfəri isə kürdlərdən ibarət olsun». Komissiya bütün sovet kürdlərinin muxtariyyət istəyib-istəməməsi məsələsini aydınlaşdırmalı idi. Az sonra komissiya öz hesabatını Moskvaya təqdim edib. Hesabatda bildirilir: «Komissiya üzvlərinin yekdil rəyi ondan ibarətdir ki, həm tarixi, həm də cari faktorlar nəzərə alınmaqla Laçında kürd muxtariyyəti yaradılsın»…

Bir sıra kürd ziyalılarının qeydləri əsasında aparılan araşdırmalar məqalə şəklində Türkiyə qəzetlərində dərc olunub və sonradan bu məqalələr ingilis dilinə tərcümə edilərək, internetdə kürd mənbələrində yerləşdirilmişdir. («Azadlıq» qəzeti, 14 dekabr 2004-cü il. «Laçında kürd dövlətini kimlər qurmaq istəyib?») Məqalədə bildirilir ki, 1991-ci ildə sovet administrasiyası «YAKBUN» təşkilatını SSRI-də yaşayan kürdləri təmsil edən rəsmi qurum kimi qəbul edib. Hətta sovet administrasiyası sənəd qəbul edərək, kürdlərə Laçında muxtariyyət yaratmaq səlahiyyəti verib. Bundan əlavə, kürdlər muxtariyyətə hazırlıq dövründə öz nəşrlərini buraxmaq hüququ da əldə ediblər. 1991-ci il aprelin 4-də imzalanmış sənədin ikinci hissəsində nəşr haqqında məlumatlar yer alıb: «Nəşrin adı: Sovet Ittifaqının kürdləri; Nəşrin növü: siyasi və sosial; Nəşrin dili: rus və kürd; Nəşrə məsul: «YAKBUN» təşkilatı. Ünvan 370149 Bakı, Y.Məmmədova, 3».

Kürdlər Allaha yalvarırdılar ki, SSRI tezliklə dağılmasın, çünki Moskva artıq onların tələblərini təmin etməyə başlamışdı.

Bundan sonra, daha doğrusu, 1991-ci ilin mayında M.Babayev və onun bir qrup tərəfdarı Qorbaçovun birinci köməkçisi Revenko ilə görüşüblər. Görüş zamanı Revenko kürdlərə bildirib ki, onlar üçün şad xəbər var. Həmin görüşdə iştirak etmiş Şeyx Ramazan sonralar öz qeydlərində xatırlayırdı: «Biz əyləşən kimi, Revenko üzünü Babayevə tutaraq dedi: «Yoldaş Qorbaçov sizə öz salamlarını göndərib. O, «YAKBUN» təşkilatının kürd muxtariyyəti istiqamətində apardığı işə böyük hörmətlə yanaşır. Mən indi sizə Qırmızı Kürdüstanla bağlı şad xəbər verəcəyəm. Qarşıdakı iki ay ərzində biz Qırmızı Kürdüstan Muxtar Respublikasını elan edəcəyik. Bu müddət ərzində kürdləri buna hazırlaşdırmağınız vacibdir. Biz Azərbaycan Respublikası ilə danışmışıq. Siz orada dövlət televiziyası və qəzetlərindən istifadə edə bilərsiniz. Bütün məsələləri ictimaiyyətə yaxşı-yaxşı izah edin. Biz gələcəkdə orada çətinliklərin olmasını istəmirik. Başqa sovet respublikalarında yaşayan kürdlərin də arasında olun». Bu sözlər bizi dəhşətli dərəcədə sevindirdi. Biz bayıra çıxarkən Babayevin gözlərindən yaş gəldi».

Muxtariyyətlə bağlı xəbərlər sürətlə Sovet Ittifaqında yaşayan bütün kürdlər arasında yayıldı. Bir çox ailələr Laçına köçmək üçün hazırlıq görməyə başladılar.

Bundan dərhal sonra «YAKBUN» təşkilatına müxalifətdə dayanan kürd ziyalıları Moskvanı şikayət məktubları ilə bombardman etməyə başladılar. Məşhur kürd akademikləri Nadir Nadirov və Şakirə Xudomihayi müxalifətdə dayananlara rəhbərlik edirdilər. Bunlardan birincisi Qazaxıstanda, ikincisi isə Ermənistanda yaşayan kürdlər arasında böyük nüfuza malik idi. Onlar köhnədən Babayevlə münaqişə vəziyyətində idilər və Babayevin sovet kürdlərinin lideri olmasını istəmirdilər. Bir çox kürdlər, o cümlədən yezidi kürdlərin hamısı hesab edirdi ki, Babayev bütün bunları dövlət başçısı olmaq üçün təşkil edib. Onlar Babayevə qarşı təbliğat aparırdılar. Bundan əlavə, müsəlman kürdlərin də əhəmiyyətli hissəsi Babayevə qarşı çıxırdı.

1991-ci ilin sentyabrında M.Babayev Revenkoya məktub yazaraq əmin etmişdi ki, kürdlərin əksəriyyəti Laçına köçməyə hazırdır. O, məktubda qeyd edirdi ki, Nadirov müsəlman olsa da, yezidilərlə əlaqədə fəaliyyət göstərir və onlar məqsədli şəkildə müsəlman-yezidi münaqişəsi salırlar.

Elə həmin il, 1991-ci ildə Sovet Ittifaqı dağılmağa başladı və respublikalar bir-bir öz müstəqilliyini elan edirdi. O cümlədən, Azərbaycan da 18 oktyabr 1991-ci ildə öz müstəqilliyini elan etdi. «YAKBUN» təşkilatının fəaliyyəti dayandı və Babayev məyus halda yenidən birdəfəlik Bakıya döndü. O yaxşı başa düşürdü ki, Moskvanın kölgəsi olmadan Laçında kürd respublikası elan etmək çətin məsələdir…

Ermənistanla Azərbaycan DQMV-nin arasında, mərkəzi Laçın olmaqla Kürdüstan dövlətinin yaradılması ən çox ermənilərin marağında idi ki, sonradan DQMV ilə birlikdə yaradılacaq Kürdüstan dövlətini Ermənistanın tərkibinə birləşdirsinlər. Erməni-kürd birliyi öz məkrli məqsədlərinə nail olmaq üçün 18 oktyabr 1991-ci ildə Azərbaycan öz müstəqilliyini əldə etdikdən sonra, o dövrdə Azərbaycanda baş verən qarışıqlıqdan – hakimiyyət davasından istifadə edib 1992-ci ilin iyun ayında Rusiyadan, Özbəkistandan, Tacikistandan, Qırğızıstandan, Türkmənistandan, Türkiyədən, Irandan, Suriyadan və bir çox başqa ölkələrdən də kürdləri Azərbaycanın Laçın rayonuna dəvət etməklə 9-10 iyun 1992-ci ildə Laçında təsis konfransı keçirib, Azərbaycanın beş rayonunun: Laçın, Kəlbəcər, Qubadlı, Zəngilan və Cəbrayıl rayonlarının hesabına Kürdüstan dövlətinin yaranması haqda bəyannamə qəbul etdilər. Bu konfransın materialları «Ayna» (Azərbaycan dilində) və «Zerkalo» (rus dilində) qəzetlərində 25 avqust 1992-ci ildə dərc edilmişdir. Konfransda müxtəlif ölkələrdən dəvət olunmuş 373 nümayəndə iştirak edir. Məmməd Babayev bu konfransda iştirak etmir. Konfransa sədrliyi M.Babayevin müavini Vəkil Mustafayev, katibliyi isə Korde Mad edir. Azərbaycan hökuməti tərəfindən konfransda iştirak edən olmur. Konfransda, mərkəzi Laçın şəhəri olmaqla, Kürdüstan dövlətinin yaradılması barədə bəyannamə qəbul olunur və bu barədə Rusiya, Italya, ABŞ, fransa, Almaniya, Ermənistan, Azərbaycan, Türkiyə, Isveç, Belarus hökumətlərinə müraciət qəbul olunur.

Konfransda Kürd Azadlıq Hərəkatının rəhbər heyətinə 19 nəfər seçilir: – Vəkil Mustafayev, Alixane Mame, Şərafe Aşir, Şamil Əskərov, Hacı Həsənov, Korde Mad, Şeyx Ramazan Seyidov, Amarike Sardar, Təzəgül Ismayılov, Knyaz Mirzoyev, Çarkaze Raş, Tosne Raşid, Işzane Aslan, Оoraye Mame, Karlene Çaçani, Rzaye Usub, Zurbaye Amir, Оoraye Muraz, Qara Qarayev. Kürd Azadlıq Hərəkatı Heyətinin sədri Vəkil Mustafayev, birinci müavini Alixane Mame, müavin Şərafe Aşir seçilirlər.

Kürd Azadlıq Hərəkatı Komandanlığının üç bənddən ibarət olan bəyannaməsinin birinci bəndində yazılmışdır: «Kürd xalqı keçmiş Azərbaycan Sovet Sosialist Respublikasının Kəlbəcər, Laçın, Qubadlı, Zəngilan və Cəbrayıl rayonları ərazilərinin yeganə sahibidir».

Eyni zamanda da bildirirəm ki, Ermənistanın Azərbaycana qarşı təcavüz etdiyi bir vaxtda ermənilərin himayədarlığı altında Azərbaycanı parçalayıb, Azərbaycan torpaqları hesabına «Kürdüstan dövləti»nin təsis olunmasında Azərbaycanda yaşayan kürdlərdən yeganə adam olaraq ən çox fəallıq göstərən və bu «Kürdüstan dövləti»nin təsisçilərindən biri olmuş Kəlbəcər rayonunun Ağcakənd kəndinin sakini, Kəlbəcər rayon maarif şöbəsinin müdiri və Kəlbəcər rayon Sovetinin sədri vəzifələrində işləmiş, hazırda isə Bakıda «Ronahi» Kürd Mədəniyyət Mərkəzinin rəhbərlərindən biri olan Şamil Əsgərovdur.

Qeyd edirəm ki, bir Şamil Əsgərov istisna olmaqla, Ermənistanın və Rusiyanın dəstəyilə Azərbaycanı məkrli məqsədlə parçalayıb, Azərbaycan torpaqları hesabına «Kürdüstan dövləti» yaratmaq ideyası ilə çıxış edən kürdlərin hamısı əslən ermənistanlı kürdlər və onların təsiri altında digər ölkələrdə yaşayan kürdlərdir. O cümlədən Vəkil Mustafayev də əslən ermənistanlıdır. O Ermənistandan Qazaxıstana gedib, bir müddət orada yaşadıqdan sonra Naxçıvana gəlir. Yaxın qohumu olan yol polis mayoru Manaf Həsənovun köməkliyilə bir müddət Naxçıvanda cinayət axtarış şöbəsinin rəisi, sonra da bir müddət Əli Bayramlı şəhərində cinayət axtarış şöbəsinin rəisi vəzifəsində işləyir. Hazırda Almaniyada yaşayıb, «YAKBUN»-un işlərini görür.

V.Mustafayevi Naxçıvana gətirən Manaf Həsənov da əslən ermənistanlı olmaqla bərabər, PKK fəallarından olmuşdur. Sonra bu təşkilatdan imtina etdiyinə görə, 1994-cü ilin martında həmin təşkilatın üzvləri tərəfindən Bakının Montin qəsəbəsində öz evinin yanında güllələnib, öldürülmüşdür. Görünür, PKK terrorçu təşkilatında da cinayət aləminin qanunları hökm sürməkdədir. Bu Türkiyə Daxili Işlər Nazirliyinin açıqlamasından da görünür («Məkan» qəzeti, 8 yanvar 2002-ci il). Harada ki, qeyd edilmişdir: «PKK-ya qatılanların 46.3 faizi 2 il, 21.8 faizi 2-4 il, qalanları isə 4-8 il yaşayır.»

 

R.Novruzoğlu «Millətin səsi» qəzetində (1-7 iyul 1999-cu il) «Kürd problemi: Azərbaycanı gözləyən erməni təcavüzündən qorxulu təhlükə» adlı məqaləsində yazır: «Kürdlər arasında Yəzdi, qadiri, rəfai dini təriqətləri var. Və Yəzdilərlə Vahabilər arasında oxşar cəhətlər çox olduğundan 1999-cu il martın 12-də Moskvada «Əl-Iqas» Vahabi təşkilatı ilə «Kürdüstan uğrunda» Yəzdi təşkilatı təşkilatı arasında bağlaşma oldu. Bu bağlaşmanı Mədinə imamı Dağıstanı və Kürdüstan Milli Azadlıq Cəbhəsinin MDB və Şərqi Avropa üzrə nümayəndəsi general Mashir Vələt Əmin imzaladı: Kürdistan Respublikas «yarandıldı» – Laçın, Kəlbəcər, Şuşa, Zəngilan, Qubadlı, Cəbrayıl, füzuli və Ağdamın hesabına. Indi fransada Musa Varal adlı kürd diplomatı onun xəritəsini cızır, professor Aslan Mustafa isə kitablar yazır. Ikinci «Xəritə» kitabçasında yazır: «Kürdlər də ermənilər kimi türklərin zülmünü görüb. Türklər bizi də ermənilər kimi yandırıb, güllədən keçirib.»

Almaniyanın Köln şəhərində «Beynəlxalq kürd təşkilatının fəaliyyətə başlaması ilə əlaqədar (16 dekabr 1996-cı il) Bakıdan 9 nəfər dəvət alır. Onların bir neçəsi təşkilatın yaradılmasında iştirak edir, andiçmə mərasimində olur və həmin gecə də bakılı kürdlətrə qartal dırnaqlı qızıl nişan bağışlanır.

Indi həmin təşkilat böyüyüb, daha ciddi bir mərkəzə çevrilib. Bu mərkəzin möhtəşəm klinikası, bankları, ticarət mərkəzləri, dərman fabrikləri var. Təşkilat, həmçinin MDB ölkələrində çalışan kürd əsilli hərbçilərin, elm adamlarının, yazıçı və şairlərin siyahısını tərtib edib «Kürd atlası» buraxdı. Qəribədir ki, atlasda kürdlərin andiçmə mərasimləri – bayram günləri torpaqlarımızın işğal günlərilə üst-üstə düşür. Məsələn: «Atlasda göstərilir ki, hər il mayın 9-dan 21-dək «Şəddadi vəhdəti gecəsi»di. Bu gecələr bayram olur. «Şəddadlar birləşir, düşməni məhv edən ayinlər icra olunur.»

Və yaxud hər il kürdlər aprelin 4-də «Məhəmməd üçün and» günü kimi qeyd edirlər.

Kürdlər, əsasən, iki dil qrupuna mənsubdurlar. Şimal kürdləri «kurman»çılar, cənub hissədə yaşayanlar isə «sorani»lər adlanır. Məhz bu baxımdan, hər il iyulun 23-dən 25-dək kurmançıların «Qılınc bayramı», avqustun 23-dən 31-dək isə soranilərin «iki əlin hökmü» mərasimləri keçirilir.

Hər ilin oktyabrın 30-da Dünya kürdlərinin «yaddaş günü» qeyd olunur. Bütün kürdlər oktyabrın 30-da süfrə başında kürd olduqlarını bir daha təkrar-təkrar dilə gətirirlər.

Müqayisə edin: mayın 9-18-i Şuşa və Laçının, aprelin 3-4-ü Kəlbəcərin, iyulun 23-ü Ağdamın, avqustun 23-dən 31-dək Cəbrayıl, fizuli, Qubadlının, oktyabrın 30-da Zəngilanın işğal günüdür.»

Indi kürd liderlərinin verilən suallara cavablarına diqqət yetirək. Mahir Vələt Əmin (Kürdüstan Milli Cəbhəsinin Azərbaycan üzrə sədri):

«- Azərbaycan Respublikasında kürd respublikası necə olur?

- Sərgardan yaşamağımız bəs deyil? Torpağa qayıdış babalarımızın vəsiyyətidir.

Təşkilatınızın Azərbaycasnda bölməsi varmı?

- Var.»

Mehrab Şamoyev (Beynəlxalq kürd ittifaqının sədri):

 «- Kürd diasporu böyükdür?

-O bütün dünyada özünə yer tutub.

- Necə?

- Erməni diasporunun köməyilə. Biz əzilən və təhqir olunan iki xalqıq.»

Rüstəm Boroyev («Kürdüstan raport» оurnalının redaktoru, politiloq):

«-Azərbaycanla münasibətiniz?

-Siz bizim torpaqlarda müharibə aparırsınız. Çəkəcəyiniz Bakı-Ceyhan kəməri Kürdistan torpağından keçir. Bu məsələlərdə kürdlər kənarda qalıb. Hər şeyi Türkiyə ilə həll edirsiniz. Bu siyasi səhvdir.»

Əziz Mamoyev (Kürdüstan Milli Azadlıq Cənhəsinin üzvü, kürd-erməni hərbi ideoluqu):

«- Siz Kürdüstan Respublikası yaratmaq arzusundasınız?

- Biz artıq onu yaratmışıq.

- Azərbaycanda sizin tərəefdaşlarınız varmı?

- Var. Azərbaycanda bizə lazım olan strateоi yerlərdə kürd var. Onlar üzük qaşı kimi düşdükləri yerləri dövrəyə alıblar.»

Şərif Aşir («Kürdüstan Respublikası»nın ideoloqlarından biri): :

«- Kürdüstan Respublikasını yaradarkən hansı prinsipləri əsas götürürsünüz?

- Kürdüstan Respublikası əzilən və istismar olunan kürd xalqının arzusudur. Onun bayrağı, himni, ordusu var. Özü də güclü ordusu.

 - Azərbaycanda kəşfiyyatçı əlaqələrinizi qura bilibsinizmi?

 - Biz, Azərbaycanda istənilən məlumatı asanlıqla götürürük. Kürd kəşfiyyatının həm müxalifətinizdə, həm də iqtidarınızda möhkəm əlaqələri var.»

Yuxardakılardan əlavə kürdlərin böyük bayramlarından biri – 26 fevral «Yurd marşı» günüdür. Xocalı faciəsinin törədildiyi gün də – 26 fevral, …kürdlərin «Yurd marşı» gününə təsadüf edir. 26 fevral təkcə Xocalı faciəsi günü («Yurd marşı» günü) yox həm də Sumqayıt faciəsinin ildönümü günüdür.

Şuşa şəhərinin işğalı ilə bağlı 2000-ci ildə ANS teleşirkəti tərəfindən çəkilmiş və ildə bir dəfə – 8 mayda efirə verilən «Tok şou»da, o vaxt gömrük nazirinin müavini olmuş Cümşüd Nuriyevin çıxışının məzmunu belə oldu: «Şuşanın işğalından ay yarım əvvəl Iraq prezidenti Səddam Hüseynin ad gününə dəvət olunmuşdum. Qaydaya əsasən S.Hüseyndən əvvəl qonaqları onun oğlu Udey qəbul edirdi. Həmin qonaqlıqda kürd partiyalarının rəhbərləri də iştirak edirdi. Onlar öz aralarında kürd dilində nə isə danışırdılar. Səddamın oğlu Udey məndən soruşdu, sizdə Laçın və Şuşa şəhərləri var? Dedim var, niyə soruşurdunuz? Cavabında dedi ki, orada kürdlər yaşayır. Bunlar deyir ki, həmən şəhərləri azad edəcəklər. Sonra kürd rəhbərlərindənn biri, Dilanla söhbətim oldu. O, mayın 8-də Şuşanın, bir həftə sonra isə Laçının işğal olunacağını, sonra da Ermənistanla DQMV arasında bufer kürd dövlətinin yaradılacağını söylədi. Həqiqətən də, 1992-ci il mayın 8-də Şuşa, 10-gün sonra isə Laçın işğal olundu. Şuşanın işğalında xəyanətkarlıqla iki Azərbaycan vətəndaşı: Həоar Əskərov və Mustu ləqəbli Xosrov Mustafayevi suçladı. Bildirirəm ki, Həоər «Ruhani» kürd mədəni mərkəzinin rəhbərlərindən biri – Şamil Əsgərovun oğludur, Musto isə Heydər Əliyevin mühafizə xidmətinin rəhbəri Bəylər Əyyubovun yaxın qohumudur.

Şuşanın işğalı zamanı müdafiə naziri olmuş Rəhim Qazıyev həbs yerlərindən azad olunandan sonra «Yeni Müsavat» qəzetinin müxbirlərinin «Həmin vaxt siz nə üçün Şuşaya getmədiniz? Sualına cavab olaraq bildirir ki, «Mən Şuşaya getməyə hazırlaşırdım. Təəssüf ki, məni fikrimdən daşındırdılar. Bunu indi nə Etibar Məmmədov, nə də ki, keçmiş daxili işlər naziri Tahir Əliyev boynuna alır. Onlar mənim kabinetimə 10 dəqiqə gec girsəydilər, mən çıxıb gedəcəkdim. Həmin vaxt kabinetimə «konuflyaо»da gələn Etibar mənə Şuşaya getməməyimi məsləhət gördü. O, Tahir Əliyevlə getmək istədiyini deyərək, mənim Bakıda qalmağımı məsləhət bildi. Razılaşdıq ki, man Bakıda qalıb silah-sursat toplamaqla məşğul olum. Onlar mənim kabinetimə 10 dəqiqə gec girsəydilər, mən çıxıb gedəcəkdim. Həmin vaxt kabinetimə «konuflyaо»da gələn Etibar mənə Şuşaya getməməyi məsləhət gördü. O, Tahir Əliyevlə getmək istədiyini deyərək, mənim Bakıda qalmağımı məsləhət bildi. Razılaşdıq ki, mən Bakıda qalıb silah-sursat toplamaqla məşğul olum. Həmin vaxt ağlıma gəlməzdi ki, burada başqa bir məsələ var. Bu şəxslərin sözünə baxıb Şuşaya getməməyimi özümün ən böyük səhvim hesab edirəm. Mən üç gün ərzində Şuşaya 40 ədəd texnika göndərdim.» Sonra R.Qazıyev müxbirlərin «Həmin texnika döyüş meydanına çatmadı axı?!» sualına cavabında deyir: «Bilirsiniz, texnikanı tapıb ora göndərmək şərt deyil. Həmin vaxt cəbhə xəttində əliyevçilər, ayazçılar, əbülfəzçilər imkan vermirdi ki, döyüş getsin. Bu məsələ mənə qarşı qaldırılmış cinayət işində də öz əksini tapıb. Qryd edim ki, Etibarla mənmim aramda olan söhbətə sadiq qalaraq, mən öz üzərimə düşən vəzifəni yerinə yetirdim. Mənim göndərdiyim texnikanın 8-ni yolda xarab edib, 12-ni isə Qubadlı, Zəngilan yolunda atıb qaçan Səfər Əbiyev indi müdafiə naziridir. Əmrim olmadan Şuşanı tərk edib geri çəkilən Elburus Orucov isə general-mayor rütbəsi alaraq yüksək vəzifədə işləməkdədir. Həmin vaxt mən Şuşanın verilməsi ilə bağlı cinayət işi başlatdım. O, baş qərargah rəisinin birinci müavini vəzifəsində işləyirdi.» («Yeni Müsavat», 22-23 may 2005-ci il.)

Həqiqətən də o vaxt E.Məmmədov və T.Əliyev döyüş böоgəsində oldular. Laçınlılar iddia edirlər ki, Laçının boşaldılması bilavasitə Etibar Məmmədovun əməlidir. Etibar Məmmədov isə Laçından Naxçıvana – Heydər Əliyevin yanına getmişdir.

Bir dəfə ANS-in müxbiri Elburus Orucova sual verdi: «Siz heç bir kənd almamısınız, əksinə, Şuşanı vermisiniz. Bəs necə oldu ki, sizə general rütbəsi verdilər?» E. Orucov isə cavabında bildirir ki, «Onu Heydər Əliyev bilər.» (?!)

Həmin dövrdə respublika prezidenti vəzifəsini icra edən Yaqub Məmmədov açıq bəyan etdi ki, «biz böyük oyunun peşkalarıyıq». Həmçinin yuxarıda göstərdiyim kimi Y.Məmmədov deyir: «1988-1993-cü illərdə Azərbaycanda baş vermiş olayların həqiqi reallığı açılıb respublika ictimaiyyətinə çatdırılmayıb. Heç nə açılmayıb. Keçmişdə və sonradan respublikada baş verən hadisələr saxtalaşdırılıb ki, bu da siyasi rəqiblərin aradan götürülməsi üçüm mühüm rol oynayır.»

8 may 2000-ci ildə ANS tərəfindən keçirilən «Tok şou»da Yaqub Məmmədovun dediyi tarixi söz təkrarlanmaqla ona sual verildi: «Bu böyük oyunçu kimdir?» O isə cavabında dedi: «Mən ad çəkmirəm, bunu hamınız bilirsiniz.» Bəli bu böyük oyunçu məlumdur bu böyük oyunçu Azərbaycan xalqının bütün fəlakətlərinin baiskarı Heydər Əlirza oğlu Əliyevdir. Həqiqətən də döyüş bölgələrində heydərəliyevçilər və əbülfəzəliyevçilər müvəqqəti qələbə çaldı, Azərbaycan xalqı isə müvəqqəəti uduzdu. Azərbaycan xalqının qələbəsi və bütün cinayətlərin açılması isə respublikada heydərəliyevçiliyə-əbülfəzəliyevçiliyə son qoyulub, respublikanın köklü, damarlarından təmiz türk qanı axan, vətənpərvər bir vətəndaşı respublika rəhbərliyinə gələndən sonra baş verə biləcəkdir.

«Ulus» qəzetində isə (7 və 13 dekabr 2001-ci il) qəzetin əməkdaşı Səmla xanımın, Müstəqil Dövlətlər Birliyi üzrə «YAKBUN» (kürdcə birlik, ittifaq deməkdir) Kürd federasiyasının prezidenti Məmməd Babayevdən götürdüyü müsahibə dərc olunmuşdur.

 M.Babayev deyir: «PKK-ya ən yaxın olan mənəm. PKK-ya canı yanan, vuruşan ikinci şəxs isə Vəkil Mustafayevdir.» Sonra M.Babayev Səmla xanımın «Azərbaycana 1969-cu ildə gələndə Heydər Əliyevlə münasibətləriniz vardımı?» sualına belə cavab verir: «Mən gəlməmişdən bir neçə ay əvvəl Heydər Əliyev hakimiyyətə gəlmişdi. Onunla şəxsi tanışlığım yox idi. Amma işlərimi qiymətləndirirdi». Müsahibənin sonunda isə M.Babayəv deyir: «Elçibəyin bir dənə ən gözəl xidməti odur ki, Heydər Əliyevi gətirdi». Və əlavə edir: «Mən Heydər Əliyevin yerində olsaydım, bu saat Kürdüstan yaradardım». O, Səmla xanımın niyə sualına belə cavab verir: «Necə niyə. Deyərdim ki, bu rayonlar kürdlərindi. Onda Moskva oyanacaq. Kürdlərə niyə verirsən, ermənilərə vermirsən. Bu böyük siyasət tələb edir. Bu şərtlə Qarabağı tez alar.»

 Bildirirəm ki, M.Babayevin Azərbaycanda kürd mafiyasına və PKK-ya başçılıq edən Azərbaycan Respublikasının prezidenti Heydər Əliyevin şəxsi mühafizə xidmətinin rəhbəri Bəylər Əyyubovla da qohumluq əlaqəsi vardır. M.Babayevin nəvəsini B.Əyyubovun qardaşı oğlu alıb.

 Azərbaycanda PKK-nın fəaliyyətinin araşdırıcılarından biri olan оurnalist Səmla xanım «Ulus» qəzetində (28 oktyabr 2001-ci li) yazır: «Iki il öncə Gəncə ətrafında Türkiyədən qaçqın düşmüş kürd qaçqınları şəhərciyilə bağlı məlumatlar böyük əks-səda doğurdu. Verilən məlumatlara görə, həmin bölgədə «Böyük Kürdüstan» ideyasının ilkin variantları reallaşmalı idi. Belə ki, bu zonada kürdlərin məskunlaşması üçün böyük bir qəsəbə salınmalı idi. Amma ictimaiyyətin və milli demokratik müxalifətin bu məsələyə ciddi-cəhdlə reaksiya verməsi PKK planlarını müvəqqəti də olsa alt-üst etdi… Digər tərəfdən, ölkədə kifayət qədər azlıq təşkil edən etnik kürdlərin yüksək vəzifələrə və Milli Məclisə düşməsi ilk simptomlarını büruzə verdi… Son məlumatlara görə, 1999-cu il iyulun 4-də Almaniyanın Köln şəhərində Kürd Təşkilatlarının Beynəlxalq Ittifaqı yaradılıb. Bunun Iranda, Suriyada, Türkiyədə və Azərbaycanda bölmələri təsis edilib. Məhz Azərbaycanın da bura daxil edilməsi ciddi faktor kimi özünü büruzə verir. Bizdə olan məlumatlara görə, Azərbaycanda leqal və qeyri-leqal fəaliyyət göstərən kürd təşkilatları həmin ittifaqın yerli bölmələrində birləşirlər.

Artıq Azərbaycanda kürd separatçılığının reallaşması üçün ilkin addımlar atılıb. Belə ki, 2000-ci ilin sentyabrında 36, 2001-ci ilin mayında isə 28 kürd ailəsi Azərbaycana köçürülüb. Avropada xüsusi institutlarda təlim görmüş, «Böyük Kürdüstan» ideyasını canı və qanı ilə daşımağa hazır olan bu ailələr Qərb ölkələrindən xüsusi formada gətirilib. Əsasən, Samux, Gəncə, Zazalı, Goranboy bölgələrində yerləşdiriliblər. Ilkin olaraq ictimaiyyətin və dövlət orqanlarının münasibətlərini yoxlamaq üçün birinci partiya kürd ailələri az sayda gətirilir. Artıq ciddi reaksiya görməyən təşkilatçılar planlarını genişləndirmək fikrindədirlər. Gəncə-Qazax istiqamətində kürdlər üçün xüsusi yaşayış massivinin salınması nəzərdə tutulub. Məhz bu zonanın separatçıların ocağı kimi seçilməsi, yazının əvvəlində qeyd etdiyimiz kimi, hakimiyyətə yaxın kürd əsilli şəxsin /Əyyub Əyyubovun/ həmin zonada hakimi-mütləq olmasıdır.

 Maraqlıdır ki, bu ailələrin məhz Gəncə-Qazax istiqamətində yerləşdirilməsi hansı mətləblərdən xəbər verir? Həmin zonada, demək olar ki, kürdlərin yaşayışına rast gəlinməyib. Bunun birinci səbəbi yuxarıda qeyd etdiyimiz şəxsin /Əyyub Əyyubovun/, yəni iqtidara yaxın olan kürd əsilli nüfuz adamının məhz həmin bölgəyə nəzarət etməsidir.

 Bütün bu planların başında durmaq üçün dünya miqyasında icraçı liderlər artıq müəyyənləşib: 1.Ismət Şərif /Isveçrə/, 2.Cabbar Qədir /Niderland/, 3.Camal Nabez /Almaniya/, 4.Kamal Miravdali /Ingiltərə/, 5.Cəmşir Heydəri /Isveç/, 6.Mehridad Izzət /ABŞ/, 7.Musa Babalov /fransa/, 8.Səlim fərat /Almaniya/, 9.Maarif Ömər Qul /Belçika/, 10.Hüseyn Qartal /Almaniya/. 11.Əhməd Alim /fransa/, 12.Abdulla Murdaq /fransa/.

 Özlərini «Böyük Kürdüstan» ideoloqları hesab edən «liderlər» artıq ölkələrinin «smeta»sını da tutublar. Belə ki, onların iddiasına görə, dünyada kürdlərin sayı 40 milyon, ərazisi isə 500 min kv km-dir. Ancaq əldə etdiyimiz dəqiq məlumatlara görə, Iranda 5.5 milyon, Türkiyədə 6.5 milyon, Ermənistanda 56.1 min, Azərbaycanda 13.1 min nəfər kürd yaşayır. Onların ərazisi haqqında konkret fikir söyləmək isə çətindir. Bəşər övladının yarandığı gündən indiyə qədər hansısa dövlət quruluşuna sahib olmayan kürdlərin hansı ərazilərə sahib və nə qədər torpağa malik olduqları məlum deyil. Lakin ən az kürdün yaşadığı Azərbaycanın belə hədəfə götürülməsi beynəlxalq səviyyəli bir təzyiq vasitəsi olduğu qənaətinə gəlmək olar.»

Həmçinin, Səmla xanımın «Ulus» qəzetində (18, 22 may və 1 iyun 2002-ci il) «PKK-nın Azərbaycandakı «salnamə»si başlıqlı silsilə yazılarından da sitatlar gətirməyi məqsədəuyğun sayıram. Səmla xanım yazır: «1998-ci ildə Abdullah Öcalan Türkiyədən Suriyaya, Italyaya qaçır. Onun Rusiyaya keçdiyi baradə məlumatlar yayıldı. Apo Italiyada olarkən artıq onun Azərbaycanda tərəfdarları olduğu ortaya çıxdı. Hətta buradakı tərəfdarları ilə Türkiyə kürdləri onun müdafiəsi üçün, gizli də olmasa, əməli işə keçdilər. Türkiyə onu geri istəsə də Italiya «yox» dedi. «Müsafir»inə qarşı sayqıyla yanaşdı. Elə həmin il noyabrın 20-də Bakının «Xəyal» şadlıq evlərinin birində Aponu özlərinə ulusal öndər sayan türkiyəli PKK-çı ilə yerli kürd qızının toy mərasimi düzənləndi. Inşaat Mühəndisləri Universitetindən toya dəvət olunan müsafirlər Abdullah Öcalanın sağlığına badə qaldırıb tost dedilər. Amma iş bununla bitmədi. PKK-nın üçrəngli bayrağından tikilmiş libasda məclisin ortasında 40 dəqiqə halay vurdular. «Xəyal» restoranında baş verənlər, təbii ki, Azərbaycanın dövlət orqanlarının nəzarətində idi. Sıravi bir müxalifətçini hər cikinə-bikinə qədər izləyən MTN yenə də ilkin görünüşdə müəmmalı şəkildə susdu…

 Maraqlıdır ki, Apo Avropa ölkələrində özünə sığınacaq tapdığı zaman, Bakıda Türkiyəli PKK-çılar fəaliyyətlərini daha da genişləndirdilər. Aldığımız məlumata görə, 1998-ci ilin son aylarında Aponun Bakıda şəxsi nümayəndələri fəaliyyət göstərirdi. Məsələn, kod adı Murad olan Kamal Yaklov fəaliyyətini getdikcə gücləndirməyə çalışırdı. Mənbənin dediyinə görə, Öcalanın Bakıda fəaliyyət nümayəndəsinə tapşırıqlar, əsasən, Moskvadan gəlirdi. Təşkilatın işində belə bir qanun var idi ki, nümayəndənin getdikləri ölkədə və ya şəhərdə fəaliyyət müddəti 8 ay olmalıdır. Amma Murad pasportsuz Azərbaycanda iki ilə yaxın sərbəst gəzib- dolaşa bilib. /Deyilənlərə görə, Bakıda vizasız, pasportsuz illərlə yaşayan və fəaliyyətlərinin nədən ibarət olduğu barədə məlumat olmayan belə xarici ölkə adamları yüzlərlədir. – L.S./. Moskvaya geri çağırılan Murad Binə hava Limanında ölkə başçısına və digər dövlət məmurlarına məxsus olan xüsusi keçiddən yola salınır… Bildirirəm ki, həmin dekabrın əvvəllərində Muradın yerini Əhməd adlı birisi əvəzləməli olur. Amma o, tək gəlmir. Özü ilə Səkinə adlı hündürboylu bir qadın da gətirir.

 Dekabrın 29-da hər kəsə – təhlükəsizlik və güc strukturlarına məlum olan ünvanda PKK-çılar bayramqabağı iftar süfrəsi verməli olurlar. Tədbirə Əhməd təşrif buyurur və qısa nitq söyləyərək, oranı tez də tərk edib gedir. Deyilənə görə, ölkə başçısının şəxsi mühafizə xidmətinin rəhbəri Bəylər Eyyubovun Gəncədə yaşayan ən yaxın qohumu ilə (qardaşı Əyyub Əyyubovla – N.A.) Əhməd sıcaq münasibətlər qurur. Və tez-tez də Gəncəyə gedirmiş.

 Amma 1999-cu ilin yanvarında Aponun Keniyada tutulub Türkiyəyə gətirilməsi onun silahdaşlarının fəaliyyətinə maneələr yaradır. Buna görə də elə həmin aydaca Əhməd Moskvaya qayıtmalı olur. Onu əvəzləmək üçün martın ilk günlərində Bolqarıstandan Moskvaya, oradan da Bakıya Cihad adlı bir dəliqanlı gənc gəlir. Martın ortalarında Səkinə xüsusi tapşırıqla «kürdüstan»a gedir. Liderlərinin həbs edilməsinə baxmayaraq, Cihad fəaliyyətlərini genişləndirərək tərəfdarlarına açıq müstəviyə keçmək tapşırığı verir. Onu da deyək ki, mənbə israrla Murad və Əhmədin fotoşəkillərinin MTN-də olduğunu, Səkinə və Cihadın isə onlarda heç bir şəklinin olmadığını deyir. «Buna görə də şəkilləri olan nəfər tanınırdı. Amma o birilərini isə tanıya bilmirdilər.» Mənbəyə görə, Cihadın nə üçün gəldiyini və vəzifəcə kim olduğunu yalnız və yalnız iki nəfər bilirmiş. Cihadın paytaxta gəlişilə silahdaşları fəaliyyətə başlayır. Bakıda təhsil alan kürdlərin evlərində saatlarla görüşlər keçirir və onlara aşağıdakı tapşırıqlar verirlər:

-                               Bakıdakı kürdəsilli ailələrlə təmasda olmaq.

-                               Günaşırı onların evlərinə gedib-gəlmək.

-                               Daha çox Laçın, Kəlbəcər, Qubadlıdan olanlarla dostluq etmək.

-                               Onlara kürdlərin apardığı mübarizənin məqsədini başa salmaq.

-                               Aponun «böyüklüyünü» anlatmaq.

-                               PKK-nın fəaliyyətini açıqlayan kitabları, «Kürdüstan»ın xəritəsini, döş nişanlarını yaymaq.

-                               Etnik qruplardan olan gəncləri bu işə cəlb etmək…

 1999-cu il aprelin 2-də PKK-nın ölkəmizdə geniş təbliğatı ilə məşğul olan təxminən 32 nəfərdən ibarət bir qrup gənc tələbə Yasamal rayon 26-cı polis bölməsi əməkdaşları tərəfindən elə həmin rayonun Şərifzadə küçəsində yerləşən binaların mənzillərindən birində növbəti toplantı zamanı yaxalanırlar. Xatırladaq ki, MTN-in binasına yaxın bir neçə mənzildə həmin gənclər həftədə 3 dəfə saat 17-dən 19-a kimi görüşür və toplantı keçirirdilər. Və onlara xüsusi tapşırıqla Bolqarıstandan Moskvaya, oradan da Bakıya gələn qısaboy, qarabuğdayı, 28 yaşlı Cihad rəhbərlik edirmiş. Onun da tələbələrlə bir yerdə həbs edilməsinə baxmayaraq, o, bizim polisləri inandıra bilib ki, guya tələbədir. Onun sənədlərini, nədənsə, yoxlamaq polislərin «yadından» çıxır…

Azərbaycanda belə bir şəxs var ki, Sovetlər Birliyi dağılana qədər PKK-nın xüsusi kəşfiyyatçısı olub. Və onun ölkəmizdə hansı işlə məşğul olduğunu iki-üç nəfərdən başqa heç kim bilmir. Onun özünün dediyinə görə, rəsmi Moskvanın tapşırığı ilə burdan Türkiyəyə gedərək, orada üç və ya beş gün qalıb, PKK-nın aparıcı şəxslərilə görüşür, onların problemlərilə maraqlanırmış. Hətta yeri gələndə onlara silah-sursat, maddi yardım da aparırmış. Onu da qeyd edək ki, Azərbaycandan qonşu ölkəyə gedən iki nəfər kəşfiyyatçıdan biri olub. Hər halda bu məlumata kimlərsə inanmamağa çalışacaq. Amma bu bir fAKTdır ki, bunu bu gün Azərbaycana rəhbərlik edənlərin ən yüksək ranqında duran şəxs də bilir. Son iki ayda ölkə mətbuatının yenidən PKK mövzusunu gündəmə gətirməsi və ölkə daxilində terrorçu axtarışına çıxması iqtidarı ehtiyat tədbirlər görməyə məcbur etdi. Belə ki, sözügedən şəxs bir ayın içində SUSDURULDU. Hansı ki, həmin şəxs PKK yaranan gündən bu yana bu təşkilatın hansı işləri gördüyü barədə geniş açıqlama verəcəkdi. Və kimlərin tapşırığını yerinə yetirirdi, kimlərlə görüşürdü, kimlər bu təşkilatın yolunda canını fəda etmişdi, hər şey açıqlanmalı idi. Onu o SUSDURDU. Bunlar göstərir ki, bu gün Azərbaycan hakimiyyətində oturanların bir çoxu bu məsələdə maraqlıdır…

 «Sovetin dövründə iki dəfə Abdullah Öcalanla görüşən şəxs Azərbaycanda yaşayır və yeri gələndə də «qardaş Türkiyə» sözləri ağzından düşmür. Hansı ki, PKK-nın fəaliyyəti üçün nə lazımsa yardımçı olub. Onun kimliyinə gəlincə, pəpə deyəndən kökə yeyənə kimi hər kəsə onun adı, soyadı, vəzifəsi, siması MƏLUMDUR. Elə Öcalanla köhnə münasibətlərin nəticəsində PKK Azərbaycanda terrorçu təşkilat kimi tanınmır, belə getsə tanınmayacaq. Ən azı ona görə ki, Apo özü bu məsələni açıqlaya bilər ki, sənə nə düşmüşdü o zamanlar mənimlə görüşüb və dəstəklədiyin təşkilatımı indi də terrorçu kimi tanıyırsan?»

«Yeni Müsavat» qəzetinin əməkdaşı Mehdi «Azərbaycanda PKK kabusu» başlıqlıı yazısında (19 may 2002-ci il) bildirir: «Türkiyədə nəşr olunan «Ülkü Oоağı» dərgisindəki yazılarda PKK oyunları 1992-ci ildən başlayıb. Bu, o dövrdür ki, Heydər Əliyev Moskvadan Naxçıvana gələrək, burada Muxtar Respublikanın Ali Məclisinin sədri seçilmişdi. Adıçəkilən оurnaldan bir sitat:: «Haydar Aliyev o zaman Maclis başkanı idi və toplam 50 kişilik PKK-çı qrupu onun təlimatıyla buraya yerləşdirildi.» PKK-çıların Naxçıvana sonrakı illərdə də dəstə-dəstə gəldiklərini təsdiqləyən onlarla faktsadalamaq mümkündür.

 «Üç-dörd il öncə, PKK-çıların Gəncə ərdafındakı ərazilərdə məskumlaşdıqları da bəlli faktlardandır. Bu bölgədə PKK-çılara dəstək verənlər arasında mətbuatda yer alan yazılarda, bir qayda olaraq, prezidentin şəxsi mühafizə xuidmətinin rəhbəri Bəylər Əyyubovun qardaşı Əyyub Əyyubovun adı çəkilir. Son məlumatlara görə, Samux rayonundakı Ceyrançöl adlanan ərazidə min hektarlarla torpaq sdahəsi PKK-çıların nəzarətindədir. Orada PKK yaraqlıları üçün təlim mərkəzlərinin fəaliyyət göstərdiyi də bildirilir. Azərbaycanın bir hissəsində qanunsuz məskunlaşdıqları bir yana, onlar hətta yerli əhaliyə hərdən xəbərdarlıq edərək, nə vaxtsa sizinlə toqquşacağıq deyirlər… Azərbaycanda hakimiyyətə təsir mexanizmlərini demək olar ki, bütünlüklə nəzarətə götürən PKK tərəfdarları artıq ölkənin iri yaşayış məntəqələrində güclənməkdədirlər. Naxçıvan, Gəncə, Bakı, Mingəçevir və Sumqayıt PKK-çıların ələ keçirmək istədikləri şəhərlər sırasında birincidir… Sumqayıtda PKK ilə əlaqəli dəstənin fəaliyyət göstərməsi barədə fakt üç il öncə şəhərin mərkəzindəki «Qızılgül» kafesindən telefonla PKK-çılarla əlaqə qurulurmuş. Yerli MTN-çiləri izinə düşərək, onları ifşa edirlər. Məlum olur ki, həmin kafedən Gəncəyə telefon açılır və Əyyub Əyyubovla əlaqə saxlanılır. O da Azərbaycandan kənardakı PKK-çılarla Sumqayıtdakıları ələqələndirir. Bizim bildiyimizə görə, o vaxt bu fakt barədə Milli Təhlükəsizlik Nazirliyinə də rəsmi məlumat verilib… Keçən ilin payızında Sumqayıtdakı şadlıq saraylarının birində keçirilən toyda 37 yaşlı şəhər orta məktəbinin direktoru Elşad Eyvazov (Qubadlı rayonuna Ermənistanın Dərələyəz mahalından gəldiyi bildirilir) sağlıq deyir: «Yaşasın Kürdüstan dövləti.»

Bu siyahıda, həmçinin, Sumqayıtda PKK-çılarla əlaqəli olmaqda, onlara dəstək verməkdə şübhəli bilinən vəzifəlilərin siyahısı da verilir. Bu siyahıda başda Sumqayıt şəhər Icra Hakimiyyətinin Başçısı Təvəkkül Məmmədovun adı durur.

«Yeni Musavat» qəzetində (11 iyul 2003-cü il) Məhəmmədhəsənin «Azərbaycanda neçə PKK-çı var?» başlıqlı yazısında Qazaxıstanda çap olunan «Kürdüstan» qəzetinin 2002-ci ilin sentyabr sayında Naxçıvan Muxtar Respublikasında doğulan Ibrahim Həsənovun müsahibəsindən bir məqam diqqəti cəlb edir. Onun sözlərinə görə, 1992-ci ildə Səddam Hüseyn reоiminin təzyiqlərindən qurtulmaq üçün Cənubi Kürdüstandan Irana 50 nəfər kürd keçib: «Sonradan onlar Naxçıvana gəldilər. Heydər Əliyev Naxçıvan Respublikası Ali Məclisinin sədri idi. Mən soydaşlarımızın Əliyevlə görüşündə iştirak etmişəm və onlar məhz bundan sonra Bakı vasitəsilə Hollandiyaya yola salındılar.»

Heydər Əliyev Haxçıvanda olarkən kürdlərə bir neçə dəfə belə xeyirxahlıq göstərmişdir.

«Yeni Müsavat» qəzetində dərc olunmuş (20 may 2002-ci il) «Azərbaycana yezdi kürdlər köçürülür başlıqlı yazıda bildirilir ki, «Ölkəmizə kürdlərin köçürülməsinə 1994-cü ildən başlanıb. Bu işə yardım etmək üçün də sərhəd rayonlarının hüquq-mühafizə orqanlarının rəhbərliyinə kürd əsilli şəxslər təyin olunmuşdur. Bununla yanaşı, bəzi rayonlarda, xüsusilə də Qazax rayonunda yaşayan kürd əsilli şəxslərin, xüsusən də «Ronahi» kürd mədəniyyət mərkəzinin rayondakı üzvlərinin terrorçu təşkilat olan PKK-nı açıq şəkildə təbliğ etdikləri bildirilir.»

Sonra da yazıda qeyd olunur ki, «Göranboy rayonunun Çalabertli kəndinə 40-50 yezdi kürd ailəsi köçürülüb. Köçürülən kürd ailələri Qazax rayonundan keçərək ölkəmizə daxil olublar.»

«Hürriyyət» qəzeti (31 avqust 2002-ci il) «Olaylar» informasiya agentliyinin verdiyi məlumata istinadən yazır ki, «Azərbaycanın işğal olunmuş ərazilərində, xüsusən Laçın və Kəlbəcər rayonlarında kürdlərin yerləşdirilməsi prosesi davam edir. Hazırda Laçın rasyonuna 300 kürd ailəsi köçürülüb.»

«Yeni Müsavat» qəzeti (2 sentyabr 1999-cu il) «PKK Samux torpaqlarını özəlləşdirir?» başlıqlı yazıda göstərilir ki, Yezdi kürdlərin yığcam yaşadığı Ermənistanın Ararat və Masis rayonlarından və PKK düşərgələrinin yerləşdiyi Rusiya federasiyası rayonlarından kürd əsilli şəxslər Samux rayonunun ərazisində Kür çayı boyunca məskunlaşır.Bu yezdi kürdlərin 8 nəfəri: Avdoyev Sülhəddin Məmməd oğlu (Ermənistandan), Avdoyev Şamo Sülhəddin oğlu (Ermənistandan), Avdoyev Rza Nəsir oğlu (Ermənistandan), Avdoyev Ato Barı oğlu (Ermənistandan), Ağayev Xıdır Israil oğlu (Ermənistandan), Həsənov defur Abdal oğlu (Ermənistandan), Həsənov Mukel Abdulla oğlu (Ermənistandan) və Sadiqov Siyabənd Əli oğlu (Rusiyadan) 31 may 1999-cu ildə Azərbaycan Respublikası Ədliyyə Nazirliyinin hüquqi şəxslərin dövlət qeydiyyatı üzrə Gəncə bölgə şöbəsində qeydiyyata alınmış «Elşən-1» kəndli (fermer) təsərrüfatı adı altında Samux rayonunun torpaqlarını özəlləşdirib.

1998-ci ildə müxalifət qəzetlərində ardıcıl olaraq «Azpetrol» yanacaqdoldurma məntəqələrini və bankları PKK terror təşkilatına məxsus olan qartal simvolunun bəzəməsindən materiallar dərc olundu. Qəzetlər bu məsələni aşkarlayıb, işıqlandırdıqdan sonra bu simvollar yığışıldı. Bu da KIV-in uğuru sayılmalıdır.

         18 oktyabr 2002-ci ildə «Turan» qəzetində (Qəzet Mockvada çıxır.) Qeyrət Quliyev «Kürdüstan adlı samovar satılır» başlıqlşı məqaləsində yazır ki, Bakıda rus ixtirası olan «Kürdüstan» samovarı satılır. «Kifayət qədər dəhşətli və müəmmalıdır ki, MTN bu əşyanın dükanlarda satılmasında təhlükəli heç nə görmür.» Sonra Q.Quliyev qeyd edir ki, «Bizim dövlətdə etnik mahiyyət siyasət var və etniklərin siyasəti var. Dövlətimiz etnik mahiyyət daşımağa başlayıb. Əksər güc nazirliklərinə etniklər nəzarət edir. Özüm şahidi olmuşam. Bu strukturların birinin şöbəsində 24 nəfər işləyirdi və təkcə operator qız türk idi. Söhbət nazirliyin mərkəzi aparatından gedir.»

fikrət Hüseynli «Ulus» qəzetində /22 may 2002-ci il/ «Şişirdilmiş «kürd şarı»» adlı məqaləsində yazır: «Etibarlı mənbədən əldə etdiyimiz məlumata görə, Türkiyədən Azərbaycana təşrif buyuran və əsasən, iqtidar tərəfindən himayə edilən əksər iş adamları PKK ilə bağlıdırlar.»

«Yeni Musavat» qəzetinin yazdığına görə (11 iyul 2003-cü il), Azərbaycanda PKK-ya ən çox dəstək verən Türkiyənin Azərbaycandakı «Azərsun holdinq» şirkətidir. Bunu şirkətin vitse-prezidenti Yunus Arifoğlu Türkiyədə yaşayan oğluna ünvanladığı məktubda da etiraf edib. O yazır: «Güzel (Azərsun holdinq»in prezidenti Abdolbori Güzel nəzərdə tutulur) Hindistan, Dubay və Türkiyədən köhnəlmiş və yeməyə yararlı olmayan unları gətirib Bakıda satdırır, parasını Ermənistandakı PKK-çılara göndərir. Güzel Türkiyədəki PKK-çılara da para göndərdi, ancaq yaxalandı, qəzetlər yazdı, paraynan məsələni həll etdik.

Oğlum, bir tondan çox qurudulmuş un və çayı Müdafiə Nazirliyinə verəndə əsgərlərin bunları yeyib bir çoxunun xəstələnəcəyini duyunca mən sabaha qədər ağladım. Amma Güzelin heç nə vecinə deyildi. Biz Azərbaycanda bütün nazirlərə, Kəmaləddin Heydərova və Ilham Əliyevə qədər rüşvət veririk. Dayına Güzelin cinayətləri haqqında bir çox sənədləri də vermişəm.»

Bildirirəm ki, Azərbaycan iqtidarında türk millətinin düşmənlərinə – PKK-çılara xidmət göstərən adamlar saysız-hesabsızdır.

Türkiyədə ölüm hökmünün ləğv olunmasından sonra bunun PKK lideri A.Öcalana da şamil olunacağına Azərbaycandakı PKK-çılar sevinərək, Bakı kəndlərinin birində toy-büsat qurub, qurban da kəsiblər. Bu haqda «Hürriyyət» qəzetində məlumat dərc edilən günü, 6 avqust 2002-ci ildə PKK-çılar iki dəfə «Hürriyyət» qəzetinin redaksiyasına telefon edərək, baş redaktor Aydın Quliyevi öldürməklə hədələyiblər.

PKK-çıların bu əməlinə qəzetin əməkdaşı Kamal layiqli cavab vermişdir (7 avqust 2002-ci il): «Bilirik ki, bu gün Azərbaycanda sizlərin qüdrətli himayəsi var. Sizi o şəxslər himayə edir ki, vətən, Azərbaycan, müstəqillik, demokratiya deyən oğulları həbsdə və ehtiyac içində çütrüdür. Əlinizdə olan puldur, hakimiyyət səlahiyyətləridir. Demək müvəqqəti üstünlüklərə maliksiniz. Çürütmək istədiyiniz insanların əlindən aqibətlərini ala bilməyəcəksinz, ancaq onlar sizləri mənimsədiyiniz səlashiyyətlərdən və ölçüsü olmayan var-dövlətdən məhrum edəcəkdir.

Sizləri xalqa tanıtmışıq. Qartallarınızın yasvaş-yavaş qanadı kəsilir… Cəmi bir-iki qəzet yazısı ilə illər boyu əziyyət çəkib gətirdiyiniz qartallar elə uçub yox olur ki, izi-tozu qalmır. Təsəvvür edirsinizmi ki, xalq bu işə qoşulsa nə baş verəcək? Mən təsəvvür edirəm…»

Azərbaycanda PKK var və hakliyyətni də gündən-günə genişləndirir. Ancaq Azərbaycanda PKK-dan yazmaq qorxuludur. Belə ki, «Azadlıq» qəzetinin əməkdaşı Xaliq Bahadırın 10 yanvar 2003-cü ildə PKK-nın Azərbaycandakı fəaliyyətilə bağlı yazısından sonra naməlum şəxslər evinə zəng edib, onu hədələyir. Indi o, öz doğma vətənində yadellilərdən ehtiyat edir. Azərbaycanda PKK dövlət səviyyəsində himayə olunduğundan, o, ailəsinin və özünün təhlükəsizliyinin qorunması üçün məcburiyyət qarışısında Türkiyənin ölkəmizdəki səfiri Əhməd Unal Çeviközə müraciət edib.

Şəkildə 1-ci «YAKBUN» Kürd federasiyasinin rəhbəri Məmməd Babayev, 2-ci isə Azərbaycan Respublikasının prezidenti Heydər Əliyevin şəxsi muhafizə xidmətinin rəhbəri Bəylər Əyyubovdur. Azərbaycan torpaqları hesabına kürd dövləti yaratmaq iddiasında olan Heydər Əliyev bu vəzifəni Ermənistan kürdləri M.Babayev və B.Əyyubova həvalə etmiş və bu işi həyata keçirmək üçün tələb olunan bütün səlahiyyətlərlə onları təmin etmişdir.

2002-ci ilin mart ayında bir neçə qəzetdə materiallar dərc olundu ki, PKK Bakıda fəaliyyətini açıq şəkildəb davam etdirir. Bütün dünyanın terrorçu təşkilat kimi tanıdığı PKK-nın lideri Abdullah Öcalanın adına Bakıda təqvim buraxıldı. Bu təqvimin sifarişçisi həbs olunan gündə də azad olundu. Onun buraxılmasına səbəb o oldu ki, Azəarbaycan PKK-nı rəsmi şəkildə terrorçu təşkilat kimi ranımır. Bir işə baxın, 10 minlərlə türkün qanını tökən PKK-çıları Avropa Birliyi terrorçu təşkilat kimi tanıdığı halda, YAP-çılardan təşkil olunmuş Azərbaycan parlamenti PKK-nı terrorçu təşkilat kimi tanımır və tanımaq da istəmir. Tanımaq istəməməkləri bir yana, hətta bu barədə yazan mətbuat orqanlarına təzyiqlər də edirlər. Bununla əlaqədar 22 qəzet və оurnal birliyi 11 iyun 2002-ci ildə YAP-ın qərargahı qarşısında

11 Iyun 2002-ci ildə 22 qəzet və оurnalist birliyi Yeni Azərbaycan partiyasının qərargahı qarşısında «Rədd olsun PKK!», «PKK terrorçu təşkilatı kimi tanınsın!!» və sairə plakatlarla piket keçirir.

, «PKK-ya qarşı mübarizə aparanlara qarşı təzyiqlər dayandırılsın!» plakatları ilə piket keçirmişlər. Оurnalistlərin Həmkarlar Ittifaqının sədri Azər Həsrət aksiyanın aparıcısı kimi çıxış edərək demişdir: «Mətbuat bu barədə xalqı məlumatlandırmaq, PKK-nı ifşa etmək və onun qadağan olunması istiqamətində fəaliyyət göstərir. Təəssüflər olsun ki, Azərbaycanda bəzən PKK yanları mətrbuatın bütün türk millətinin mənafeyinə xidmət edən bu xoş mərama qarşı mübarizə aparmaqdan səngimirlər. Hətta PKK-ya qarşı mübarizəni quya kürd millətinə qarşı olan münasibət kimi yozmağa çalışırlar. Biz birmənalı şəkildə bildiririk ki, PKK-ya qarşı mübarizəmiz heç də kürd millətinə qarşı yönəlməyib. Biz, millətindən, dinindən, dilindən, mənşəyindən asılı olmayaraq, hər bir terrorçu, insan qanı içən və vicdansız ünsürlərə qarşı mübariizəyə başlamışıq. Bu mübarizə ölkə mediyasının öndə gedən KIV-i öz sözünü deməkdədir. O kəslər ki, Azərbaycanda PKK-ya qarşı çıxanları cinayətkar adlandırır, onlar hamısı birmənalı olaraq PKK yanlardır.»
Vaxtilə «Azərbaycan» qəzetinin parlament müxbiri olmuş, Şamil Əskərovun oğlu Həоar Əsgərov (sonradan «Kürdəskər» təxəllüsünü qəbul edib) Moskvada Partizanski küçəsi, 28-də Rusiya hökumətinin dəstəyilə açıq-aşkar fəaliyyət göstərən PKK-nın Rusiya bölməsinin qərargahında oturub, PKK-nın MDB üzrə kuratoru olduğu bir halda və Türkiyə məhkəməsi Abdullah Öcalana ölüm hökmü kəsəndən sonra Moskvada qardaş ölkə əleyhinə keçirilən aksiyalara başçılıq etdiyi bir halda, 1998-cu ildə prezident seçkiləri ərəfəsində Heydər Əliyevin Quba-Xaçmaz bölgəsində seçicilərlə görüşü zamanı Şamil Əskərov da onunla yanaşı addımlayırdı. Şamil Əsgərovun yaxın qohumları Şahlar Əsgərov Milli Məclisin üzvü, onun qardaşı Yaqub Əsgərov isə Ali Məhkəmənin sədr müavinidir. Azərbaycanda PKK-nı dəstəkləyən Kəlbəcərli Şamil Əsgərov başda olmaqla onun ailəsi olduğu bir halda, onun yaxın qohumu millət vəkili Şahlar Əsgərov Milli Məclisin 31 may 2002-ci il tarixli iclasında Azərbaycanda PKK-çıların olduğunu bildirən qüvvələrə belə cavab verir: «Siyasi partiyalar yaradırlar. Elə partiyalar var ki, Azərbaycanın milli mənafeyinə uyğun olmayan ideologiyalar aparırlar. Kəlbəcər bölgəsində doğulub boya başa çatmış insan kimi bəyan edirəm. Kəlbəcər ərazisində və ona bitişik ərazilərdə PKK-nın heç vaxt dəstəyi olmayıb.» Indi hər şeyi dərindən bilən və bilə-bilə belə ağ yalan danışan millət vəkilinə nə ad vermək olar?

This entry was posted in Fəlakətlərimizin baiskarı (II-ci kitab) and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Comments are closed.